ในเมืองสาวัตถี มีเศรษฐีนามว่าอัฐคนหนึ่ง ในขณะที่บุตรชายของเขาอายุได้ห้าปี ก็มักจะสอนให้
เขาท่องนโมพุทธะ บุตรชายก็เป็นเด็กฉลาดน่ารัก สวดท่องนโมพุทธะจนเป็น ท่านเศรษฐีดีใจมาก
มีเจ้าแห่งผีไพรีที่หิวโหยมาก มันจึงมายังบ้านของเศรษฐี ก็ได้พบกับบุตรชายคนนี้ จึงจับตัวหนีไป
เมื่อกับไปถึงไพรีถิ่นที่อยู่ ในขณะที่จะฆ่าเด็กน้อยเพื่อฉีกกินเป็นอาหาร เด็กน้อยก็ท่องนโมพุทธะ
เจ้าแห่งผีก็ปิดปากทันที ไม่สามารถกินเป็นอาหารได้ สายตาที่ดุร้ายของเจ้าแห่งผี บังเกิดไฟพุ่ง
ออกมา เด็กน้อยตกใจ ยิ่งไม่ยอมหยุดท่องนโมพุทธะ ในช่วงเวลานี้เจ้าแห่งผีทำอะไรเขาไม่ได้
ดังนั้นจึงยิ่งโมโหดุดัน

     พระพุทธองค์มีโสตทิพย์ ได้ยินเสียงเด็กน้อยสวดท่องมาแต่ไกล จึงทรงใช้อภิญญา มายัง
หนองน้ำในไพรี ปล่อยแสงรัศมีสีขาวสว่างไสวเพื่อปกป้องเด็กน้อย เจ้าแห่งผีเห็นพระพุทธองค์
เสด็จมา ก็ไม่รู้สึกกลัวเกรง รัศมีแห่งพระพุทธองค์ยิ่งทำให้ไฟแห่งความโกรธเพิ่มขึ้น โกรธจนเต้น
เร่า ๆ มีควันออกจากทวารทั้งเจ็ด มันยกก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง จะขว้างใส่พระพุทธองค์ 

     ในขณะนี้ พระพุทธองค์ทรงเข้าสู่สมาธิ ใช้พระเพลิงเผาไหม้ไพรี แสงไฟที่ลุกโชน สาดส่องไปทั่ว
พื้นปฐพี ท่ามกลางเพลิงไฟก็มีนิรมานกายของพระพุทธองค์นับไม่ถ้วน เจ้าแห่งผีที่ดุร้ายยังไม่มี
ความละอายใจ มันไม่ยอมสยบ 

     ในตอนนี้ มีวัชรเทพเห็นเหตุการณ์ก็โกรธกริ้วมากมือหนึ่งถือกระบองวัชระ อีกมือหนึ่งกวัดแกว่ง
ดาบเล่มใหญ่คมกริบ ตีลงกลางศีรษะของเจ้าแห่งผี มันตกใจมาก มันอุ้มเด็กน้อยคุกเข่าต่อเบื้อง
พระพักตร์พระพุทธองค์แล้วพูดว่า
     “ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า ได้โปรดเมตตาช่วยข้าด้วยเถิด”
พระพุทธองค์ผู้เปี่ยมเมตตา ต่อให้เป็นคนเลวกว่านี้ แต่รู้สำนึกผิด พระองค์ทรงให้อภัยแก่เขา 
บัดนี้วัชรเทพสั่งเจ้าแห่งผีว่า
     “บัดนี้เจ้ายังไม่รีบจะนับถือพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์เป็นสรณะอีก หากยังไม่ยอมสยบ ข้าก็จะ
ตีเจ้าให้สลายกลายเป็นผงธุลี รู้หรือไม่?”
เจ้าแห่งผีหวั่นกลัวจึงพนมมือพูดกับพระพุทธองค์ว่า
     “ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า ข้าเป็นผู้ที่กินเลือดเนื้อมนุษย์ แต่ไปให้ข้าไม่ต้องฆ่าสัตว์ตัดชีวิต 
แล้วจะให้ข้ากินอะไร? “
     “เจ้าแห่งผี เจ้ามิต้องกลัดกลุ้มกับปัญหานี้ เจ้าสามารถละเว้นการฆ่าได้ เราย่อมให้สาวกของเรา
แบ่งปันอาหารแก่เจ้าจนกระทั่งเราดับขันธ์ ด้วยกำลังของเรา จะทำให้เจ้าได้กินอิ่ม”

     เจ้าแห่งผีได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจมาก รีบรับตรัยรัตน์และศีลห้าเป็นสรณะ ทั้งยังขอบคุณวัชรเทพว่า
     “ได้รับความชี้แนะจากท่านผู้เปี่ยมบารมี ข้าจึงสามารถได้รับหยาดพระธรรมอันสูงส่ง และเดินกลับ
มาสู่หนทางที่เที่ยงตรง”

     เด็กน้อยได้รับการช่วยเหลือแล้ว เศรษฐีอัฐจึงอุ้มเด็กน้อยมาติดตามออกบวชกับพระพุทธองค์ 
นับแต่นั้นมาก็มีความศรัทธามั่นคง วิริยะบำเพ็ญ ศรัทธาเลื่อมใสในการบำเพ็ญปฏิบัติ นับว่าเป็นความ
ตั้งใจดีของตนเอง แต่ว่าเวไนย์ลุ่มหลง ต้องโดนการกดดันจึงจะรู้จักแก้ไข ศรัทธาบำเพ็ญ นี่จึง
เรียกว่าท่ามกลางอุปสรรคเพิ่มพูนปัจจัย...