ในอดีต ในภูเขาลึกที่อุดมสมบูรณ์แห่งหนึ่ง มีอีกาตัวหนึ่งชื่อโกชิ มันให้กำเนิดลูกอีกาที่น่ารัก
หลายตัวบนต้นไม้ใหญ่ มันรักลูก ๆ ของมันมาก
      อีกาโกชิมักจะเที่ยวเล่นอยู่ในป่าลึกบนเขา เมื่อนานวันเข้า ก็ได้เป็นเพื่อนกับลิงกังตัวหนึ่ง 
มิตรภาพระหว่างมันทั้งสองแน่นแฟ้นยิ่งนัก 
      งูพิษตัวหนึ่งที่มันออกมาท่องเที่ยวอยู่ใกล้ ๆ ป่า มันเห็นอีกาให้กำเนิดลูกน้อยหลายตัว มันก็
คอยจด ๆ จ้อง ๆ อยู่ที่ต้นไม้ใหญ่นั้น แต่เนื่องจากอีกาและลิงกังมันคอยเฝ้าอยู่ จึงไม่มีโอกาสได้
เขมือบลูกอีกาสักที

      วันหนึ่งแม่อีกาออกไปหาอาหาร ลิงกังก็ขึ้นเขาไปเก็บผลไม้ งูพิษก็ดูลาดเลาเห็นเป็นโอกาส 
จึงรีบขึ้นไปที่รังอีกา เขมือบกินลูกอีกาจนหมดและจากไป
       แม่อีกาออกไปหาอาหารด้วยความเหนื่อยยากกลับมาถึง เมื่อมันไปที่รัง ก็เห็นแต่ขนนกและ
รอยเลือด แม่อีกาก็รู้ว่าลูกอีกาถูกงูพิษกินไปเสียแล้ว  จึงเศร้าเสียใจมาก ร่ำไห้ไม่หยุด คิดจะแก้แค้น 
แต่ตนเองก็มิใช่คู่ต่อสู้ของงูพิษยิ่งคิดก็ยิ่งช้ำใจ

      ถึงตอนนี้ ลิงกังเก็บผลไม้กลับมา เมื่อเห็นเช่นนั้นก็ตกใจมาก จึงถามอีกาว่าเสียใจด้วยเรื่อง
อันใด? แม่อีกาจึงบอกว่าลูกอีกาถูกงูพิษกินไปหมดแล้ว
      ลิงกังได้ยินแล้วก็โกรธมาก ด่าว่าด้วยความโกรธ
      “เจ้างูพิษชั่วร้าย ไม่มีมโนธรรม มุ่งแต่จะฆ่าสัตว์ตัดชีวิตก่อกรรม เกียจคร้านไม่ทำมาหากิน 
เห็นผู้ที่อ่อนแอกว่ามันก็คอยฉกเขมือบเป็นอาหาร ช่างน่าเวทนาเสียจริง ผู้ที่อ่อนแอต้องถูกผู้ที่
แข็งแกร่งทำร้าย”

      เมื่อลิงกังคอยปลอบใจอีกาแล้ว ก็พูดกับอีกาอย่างเด็ดเดี่ยวว่า
      “เจ้างูพิษมั่นชั่วร้ายนัก ข้าจะแก้แค้นแทนเจ้า”
      เมื่อพูดจบ ก็กระโจนจากไป ลิงกังเดินไปไม่ไกลนัก มันโหนตัวอยู่บนต้นไม้มองเห็นงูพิษเลื้อยอยู่
บนพื้นดิน มันคิดว่า
      “เจ้างูชั่วร้าย เจ้ากลืนกินลูก ๆ ของเพื่อนข้าอย่างโหดร้าย วันนี้ข้ากับเจ้าจะได้รู้ดำรู้แดงกันไป
ข้างหนึ่งดูสิว่าใครจะรอด”

      ว่าแล้วลิงกังก็กระโดดลงไปข้างหน้างูพิษ รังควานมันอยู่ทางด้านหน้า งูพิษเห็นก็โกรธมาก 
มันม้วนตัวจะมาพันรอบลิงกัง ลิงกังอาศัยความไวกว่ากระโดดออกไป ทั้งยังกระโดดไปเหยียบ
ด้านหน้า มันออกแรงเหยียบหัวงู แล้วลากก้อนหินหยาบ ๆ ก้อนหนึ่งกดลงไปบดขยี้ สุดท้ายงูพิษหัว
แตกเลือดออก ร้องโอดโอยจนตายไป ลิงกังลากเอาซากงูพิษไปทิ้งลงในหุบเขา และกลับไปด้วย
ความยินดี แม่อีกาเห็นว่าได้ชำระความแค้นแล้ว ก็รู้สึกเบาใจ

      พระพุทธองค์เมื่อทรงทราบเรื่องนี้ ก็พูดว่า
      “ลิงกังที่มีคุณธรรมนี้ คือนิรมาณกายของพระโพธิสัตว์ เพื่อกำจัดงูพิษ ไม่ให้มันไปรังแกผู้ที่
อ่อนแอกว่า และเสียสละตนเอง ยินยอมที่จะตกต่ำเนื่องจากกรรมแห่งการฆ่า เพื่อปกป้องชีวิตของ
เวไนย์อื่น ๆ “

      ในศีลของเถรวาทย่อมจะไม่มีการฆ่า แต่ในหัวใจของมหายาน จะไม่มีการยึดติดธรรมวิถีโดย
ไม่ผันแปร ตนเองยอมตกนรก แต่เพื่อให้เวไนย์พ้นทุกข์ นับว่าเป็นจิตใจยิ่งใหญ่แห่งพระโพธิสัตว์...