ในอดีต มีประเทศหนึ่งซึ่งไม่มีแม้แต่ม้าสักตัว องค์ราชันย์ของประเทศนี้ทรงหวั่นวิตกมาก
ในสมองก็ครุ่นคิดถึงกองกำลังทหารม้าอันเกรียงไกรของประเทศเพื่อนบ้าน หากวันหนึ่งเข้ามาโจมตี
ประเทศเราแล้ว ก็ไม่มีทางจะต่อสู้รับมือได้
     ดังนั้นพระองค์ทรงตัดสินพระทัยใช้ทองคำไปแลกซื้อม้าหนุ่มจากทุกที่และก็เป็นดังความคาดหวัง
ขององค์ราชันย์ ในเวลาไม่นานก็ซื้อม้ามาได้ห้าร้อยตัว องค์ราชันย์ทรงดีพระทัยมาก จึงมีรับสั่งให้
คนมาฝึกม้า
     เมื่อม้าห้าร้อยตัวได้รับการฝึกจนชำนาญพร้อมรบ ท่าทีของประเทศเพื่อนบ้านก็เปลี่ยนไป จึงมี
การสร้างสัมพันธภาพระหว่างเมือง มีการส่งทูตไปแลกเปลี่ยนซึ่งกัน เป็นการแสดงความสมานฉันท์ 
องค์ราชันย์ทรงคิดว่าไม่มีสิ่งใดต้องหวั่นวิตกอีกแล้ว

     วันเวลาแห่งความสงบสุขผ่านไปหลายปี องค์ราชันย์ทรงเห็นว่าม้าห้าร้อยตัวนี้กินแล้วก็นอน 
ต้องแบกรับค่าใช้จ่ายจำนวนมาก ก็ทรงเกิดความกังวลขึ้นมา ทันใดนั้นได้สบโอกาสเหมาะ จึงทรง
ตรัสด้วยความดีพระทัยว่า
     “ทำไมไม่นำม้าห้าร้อยตัวนี้ไปทำงานด้านการผลิตเล่า? เช่นนี้สามารถเพิ่มรายรับ ให้กับ
ท้องพระคลังได้”
     ด้วยเหตุนี้ จึงมีรับสั่งให้นำม้าห้าร้อยตัวนี้ไปโรงโม่เพื่อโม่ข้าวสาร ม้าห้าร้อยตัวนี้ จะถูกคนงานเอา
ผ้าผูกตาแน่นทุก ๆ วัน ทั้งยังใช้แส้คอยตีให้มันหมุนหินโม่ไปรอบ ๆ ในตอนเริ่มแรก ม้าเหล่านี้มัน
ไม่คุ้นเคย ทำผิด ๆ ถูก ๆ คนงานก็เหนื่อยใจมาก แต่ภายหลัง เวลานานขึ้น ม้าศึกห้าร้อยตัวก็คุ้นเคย
กับการลากหินโม่แล้ว องค์ราชันย์ทอดพระเนตรเห็นเช่นนั้นก็ทรงดีพระทัยมาก ทรงแย้มสรวล
แล้วตรัสว่า
     “ฮ่ะ ฮะ! ม้าเหล่านี้นอกจากจะป้องกันประเทศแล้ว ยังทำงานด้านผลิตวัตถุดิบอีก กระสุนนัดเดียว
นี้ได้นกสองตัวทีเดียว”
     ไม่นานนัก ประเทศเพื่อนบ้านกรีธาทัพเข้ามาถึงเขตแดน องค์ราชันย์ทรงมีรับสั่งให้รวมม้าทั้ง
ห้าร้อยตัวนั้นเตรียมออกศึก องค์ราชันย์ทรงรับสั่งทหารม้าห้าร้อยนาย ให้ออกสู่สมรภูมิอย่างฮึกเหิม 
ระหว่างทาง องค์ราชันย์ทรงทะนงตนว่า
     “ศัตรูที่บังอาจเช่นนี้ เรามีทหารม้าที่เข้มแข็งมากมาย จะไปกลัวการรุกรานของพวกเจ้าทำไม 
พวกเจ้าไฉนไม่ลืมตาดูม้าที่อ้วนท้วนของเรานี้ พวกเจ้ารนหาที่ตายเสียแล้ว ให้กองทัพของเรา
สังหารพวกเจ้าให้สิ้นซาก”
     เดินไป เดินไป เมื่อถึงสมรภูมิ สองฝ่ายปะทะกันอย่างดุเดือด ม้าห้าร้อยตัวขององค์ราชันย์ แม้จะ
อ้วนท้วนแข็งแรง แต่ปกติมันคุ้นเคยกับการลากเครื่องโม่ ขณะนี้ให้มันไปปะทะกับข้าศึก มันก็ได้แต่
เดินหมุนไปเป็นวงกลมไม่หยุด ทหารบนหลังม้า เมื่อร้อนใจขึ้นมา ก็ใช้แส้ตีมัน เมื่อตีเข้าไปมันก็ยิ่ง
หมุนเร็วขึ้น ทหารข้าศึกเห็นเช่นนั้นก็หัวเราะชอบใจ จึงเคลื่อนกำลังเข้าไปใกล้และฆ่าตายได้
อย่างง่ายดาย ฆ่าทหารม้าขององค์ราชันย์ร่วงระเนระนาด ทหารจนตรอกแล้วก็ได้แต่หนีหายไป
องค์ราชันย์ผู้หนึ่งทะนงทรงตกพระทัยมาก ประเทศพินาศย่อยยับ ส่วนตนเองหนีตายมาได้แต่ก็ต้อง
ทุกข์ทรมานยิ่งสภาวะคับขันบังเกิดขึ้น ย่อมจะพ่ายแพ้ย่อยยับ ดังนั้นพึงรักษาใจอาชาของเราให้ดี 
จึงจะเป็นอริยะผู้รู้ตื่น”

     เป็นคนไม่ควรจะโลภมากเกินไป “ปลา เป็นสิ่งที่เราต้องการ อุ้งตีนหมีก็เป็นสิ่งที่เราอยากได้ 
ทั้งสองนี้ไม่ควรจะได้มีพร้อมกัน” เลี้ยงม้าไว้เพื่อการศึกแล้ว ยังเอามาโม่ข้าวอีก จะให้ไม่ย่อยยับ
ได้อย่างไร?”....