กฎเกณฑ์ในโลก กฎแห่งกรรม ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงได้ พระพุทธองค์ทรงตรัสว่าผลสนอง
ของกรรมดั่งเช่นเงาตามตัว ไม่ห่างหายจากเราไปชั่วกาลนาน ทั้งยังตรัสอีกว่า ปลูกแตงย่อมได้แตง 
ปลูกถั่วย่อมได้ถั่ว จะไม่มีการผิดพลาดเลยแม้แต่น้อย

    ในอดีต องค์ราชันย์แห่งพาราณสีทรงพระนามว่า พรหมทัต เนื่องจากทุกวันอยู่แต่ในพระราชวัง 
จึงทรงรู้สึกเบื่อหน่าย ดังนั้นจึงคิดเสด็จประพาสยังป่าเขาท่องเที่ยวไป ตามทุ่งกว้าง เข้าไปในหุบเขา 
ครั้งหนึ่งทรงปีนเขาและหลงทาง ทำให้พระองค์ทรงเหนื่อยล้าและหิวกระหายยิ่งนัก สุดท้ายก็มาพบ
กระท่อมเล็ก ๆ หลังหนึ่ง องค์ราชันย์คิดจะเข้าไปขอน้ำดื่ม แต่ว่าภายในกระท่อมนั้นมีสนางหนึ่ง ทั้งยังไม่ยอมออกมาพบพน้า องค์ราชันย์ทรงถามว่าเพราะสาเหตุอันใด หญิงนั้นตอบด้วยความเสียใจว่า
      “เพราะว่าข้าไม่มีเสื้อผ้าสวมใส่ ไม่สะดวกที่จะพบหน้าผู้คน องค์ราชันย์ได้ยินเช่นนั้น ก็ทรงรีบ
ถอดฉลองพระองค์ออกมา ส่งเข้าไปให้ทางหน้าต่าง แต่ที่น่าแปลกคือ ผู้หญิงคนนั้นยื่นมือออกมา
รับเสื้อผ้านั้น เสื้อผ้าชุดนั้นก็ติดไปขึ้นมาได้เอง เผาไหม้อาภรณ์ที่สวยงามจนมอดไหม้ไป 
องค์ราชันย์รู้สึกอัศจรรย์ จึงทรงถอดฉลองพระองค์อีกตัวส่งให้นาง แต่ว่าก็ถูกเผาไหม้อีก ในลักษณะ
เดียวกัน องค์ราชันย์ส่งให้ทั้งหมดสามตัวล้วนถูกไฟไหม้จนหมด องค์ราชันย์ทรงถามนาง ด้วยความ
ประหลาดใจว่าเป็นเพราะสาเหตุอันใด? หญิงผู้นั้นจึงเล่าเรื่องราวในอดีตให้ฟัง
      “ท่านเป็นองค์ราชันย์ในปัจจุบันหรือ? เมื่อคืนข้าฝันว่า ในอดีตชาติ ข้าเป็นราชินีของพระองค์ 
เพราะว่าข้ามีใจโลภตระหนี่ถี่เหนียว เมื่อองค์ราชันย์จะถวายอาหาร อาภรณ์แก่ผู้บำเพ็ญธรรม ข้า
คัดค้านองค์ราชันย์ว่า “ให้พวกเขากินก็พอแล้ว ทำไมต้องให้เสื้อผ้าอีก” ความคิดตระหนี่ชั่วขณะ 
ทำให้ข้าต้องรับทุกข์ไม่มีเสื้อผ้าในชาติปัจจุบัน องค์ราชันย์ ได้โปรดเมตตาข้าด้วย ช่วยข้าผู้ลุ่มหลง
ไม่ต้องให้รับทุกข์จากอดีตด้วย ช่วยข้าขอขมากรรมด้วย” 
      องค์ราชันย์ทรงสดับเช่นนั้นก็รู้สึกเห็นใจมาก จึงทรงถามนางว่าขอขมากรรมอย่างไร? จะลบล้าง
อย่างไร? หญิงผู้นี้ตอบว่า
      “ขอพระองค์ทรงช่วยเย็บเสื้อตัวหนึ่งถวายแก่สมณะก่อนหรือถวายแก่ผู้บำเพ็ญบริสุทธิ์ก็ได้ 
หลังจากที่พวกเขาใช้แล้ว อาศัยบุญกุศลของพวกเขา แล้วนำเสื้อตัวนั้นให้แก่ข้า  ข้าจึงจะสามารถ
ใส่ได้”
      หลังจากที่องค์ราชันย์กลับถึงพระราชวัง รีบเรียกช่างเย็บผ้าทำเสื้อหนึ่งตัว แต่เสื้อตัวนี้ ทำนาน
มาก กลับหาสมณะที่จะมารับบริจาคไม่ได้ สุดท้ายก็หาผู้บำเพ็ญที่ได้รับเบญจศีลแล้วเป็นผู้รับบริจาค 
หลังจากถวายแก่เมธีท่านนี้แล้ว ผู้หญิงในกระท่อมจึงพ้นจากความทุกข์แห่งการไร้อารมณ์                       จากนี้จะเห็นได้ว่า ความน่ากลัวของกฎแห่งกรรม ทุกคนควรจะรีบรู้ตื่น หากกระทำผิด ก็ต้องรู้จัก
แก้ไขและแรงแห่งการขอขมากรรมนั้นสูงส่งยิ่งนัก...ตรีอยู่เพียง