ไม่ว่าจะเป็นอดีตโบราณกาลหรือปัจจุบัน ในสังคมย่อมจะมีค่านิยมที่ไม่ดีอย่างหนึ่ง ก็คือเมื่อ
แต่งงานกันหลาปีแล้ว ภรรยายังไม่มีลูก สามีก็จะหาภรรยาน้อย ครอบครัวที่กลมเกลียว สมานฉันท์
ก็มักจะบ้านแตกอยู่เสมอ

      ในอดีตมีคน ๆ หนึ่ง สามีภรรยาแต่งงานกันมาหลายปี พวกเขาเฝ้าปรารถนาจะได้บุตรชาย โดยเฉพาะสามีรอคอยจนร้อนรนแล้ว สุดท้ายเขาจึงแต่งภรรยาน้อยอีกคน เพราะว่าได้รับความ
ยินยอมจากภรรยาหลวง จึงพาภรรยาน้อยกลับมาอยู่บ้านด้วย ต่อมาไม่นาน ภรรยาน้อย ก็ให้กำเนิด
บุตรชายคนหนึ่งทั้งขาวทั้งอ้วนท้วน สามีดีใจมาก จึงรักภรรยาน้อยและบุตรชายมาก และปล่อย
ภรรยาหลวงไว้อย่างโดดเดี่ยว

     เดิมทีภรรยาหลวงเห็นภรรยาน้อยก้าวเข้าประตูบ้าน ก็เหมือนตะปูที่คอยทิ่มตาตนเอง นับประสา
อะไรกับตอนนี้ที่สามียิ่งรักและหลงภรรยาน้อยกับบุตรชายมาก แน่นอนนางย่อมจะอิจฉา แต่ด้วยสามี
นั้นน่าเกรงขาม นางก็ทำอะไรไม่ได้ ก็ได้แต่หาโอกาสตอนที่สามีไม่อยู่ จึงเผยความแค้นออกมา
เพื่อระบายอารมณ์ แต่โอกาสเช่นนี้มีน้อยมาก ด้วยเหตุนี้ ความเคียดแค้นของนางนับวันก็ยิ่งมากขึ้น

     วันหนึ่ง เป็นวันครบสองรอบของเด็กคนนี้ ภรรยาหลวงก็ฉวยโอกาสตอนภรรยาน้อยไม่อยู่บ้าน 
ดึงปิ่นปักผมทองคำออกมา แล้วแทงเข้าไปบนศีรษะของเด็กน้อย เรื่องนี้นางทำและเก็บเป็นความลับ
ที่สุด ไม่มีใครรู้ แม้ว่าเด็กคนนี้จะร้องไห้ไม่หยุด แต่ก็ไม่มีใครรู้ ด้วยเหตุนี้เด็กอ้วน ๆ ขาว ๆ คนนี้ ก็เป็น
ไข้สูงและตายไปในที่สุด เด็กที่ตนเองเป็นผู้คลอดออกมา ทั้งยังน่ารักขนาดนี้ เมื่อตายไปมีใครบ้างที่
ไม่เสียใจ? ภรรยาน้อยเจอเรื่องร้าย ๆ เช่นนี้ก็เศร้าเสียใจนมาก เมื่อลูกน้อยเสียไปได้หนึ่งเดือนแล้ว 
ภรรยาน้อยจิตใจยังสับสน เอาแต่นั่งร้องไห้ทุกวัน สุดท้ายก็ล้มป่วยลง ฝ่ายสามีแม้ว่าบุตรชายอายุสั้น
จากไป ก็รู้สึกเสียใจ แต่เขาก็ยังปล่อยวางได้ เขารู้ว่าคนตายแล้วไม่อาจฟื้นคืน ร้องไห้แล้วมี
ประโยชน์อันใดเล่า? จากนั้นก็มีเพื่อนบ้านญาติมิตรพากันพูดว่า เด็กตายกะทันหันเช่นนี้ย่อมมีสาเหตุ 

     ด้วยเหตุนี้จึงเรียกให้เขาเปิดโลงออกพิสูจน์ดู แล้วก็จริงดังที่ทุกคนคาดเดา เมื่อตรวจเสร็จแล้วก็
พบว่าบนศีรษะมีปิ่นปักผมทองคำอันหนึ่งยาวสามนิ้ว ยิ่งทำให้ภรรยาน้อยใจยิ่งขึ้น นางรู้ว่าลูกชาย
ถูกทำร้ายจนตายก็เกิดความแค้น ความเจ็บปวด สุดท้ายนางตั้งสัตย์สาบานว่า จะต้องล้างแค้นอย่าง
แน่นอน มิฉะนั้นตายตาไม่หลับ ต่อมา ภรรยาน้อยก็ถามพราหมณ์คนหนึ่ง ว่าจะแก้แค้นอย่างไร 
พราหมณ์คนนั้นบอกนางว่า หากว่าถือศีลแปดก็สามารถสมดังความปรารถนา ภรรยาน้อยรักบุตรชาย
เป็นอันมาก ใจที่จะคิดล้างแค้นก็ยังคนร้อนรุ่มอยู่ นางก็ได้ถือศีลแปดจริง ๆ

     ไม่นานนักภรรยาน้อยก็จากโลกนี้ไปด้วยความทุกข์อาวรณ์ ในตอนนี้ ภรรยาหลวงตั้งครรภ์ นางดีใจมาก ตะปูในลูกตาได้ขจัดทิ้งแล้ว ตนเองก็ตั้งครรภ์ ทั้งยังทำให้สามีรักมากขึ้น นางจึงมี
ความสุขมาก ผ่านไปไม่นานภรรยาก็ให้กำเนิดบุตรสาวสวยงามน่ารักมาก ทุกคนในบ้านต่างพากัน
รักเอ็นดู แต่ว่าโชคไม่ดีเมื่อลูกสาวอายุได้สองขวบ ก็ร้องครวญครางจนมีอันเป็นไป ทำให้ภรรยา
หลวงร้องห่มร้องไห้แทบตาย แต่คนตายแล้วไม่อาจฟื้นคืนได้ จะช่วยอะไรได้ ไม่นานนัก ภรรยาหลวง
ก็ให้กำเนิดบุตรชาย แต่เลี้ยงไม่ถึงสามขวบก็เสียชีวิตอายุสั้น เป็นแบบนี้จนคลอดลูกมาหกคน หกคน
ก็เลี้ยงได้ไม่ถึงเจ็ดขวบก็ตาย เมื่อบุตรชายอายุสั้นเช่นนี้ ทำให้คนเป็นพ่อเป็นแม่เสียใจยิ่งนัก

     สิบกว่าปีที่ผ่านมา ภรรยาหลวงได้รับความเจ็บปวดจากการสูญเสียบุตรไปจนยากที่จะทนต่อไปได้ ในขณะเดียวกันนางก็ซึมเศร้า ปิดประตูขังตัวเองในห้องทุกวัน ไม่ยอมให้คนอื่นเข้าไปพบ บังเอิญ
วันหนึ่งมีพระภิกษุรูปหนึ่งผ่านมา บอกว่าอยากพบภรรยาหลวง ตอนแรกนางไม่ยอมออกมาพบ 
ต่อมาพระภิกษุบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะบอก นางจึงยอมออกมาพบพระภิกษุเมื่อเห็นหน้านางจึงถามว่า
     “ท่านจำภรรยาน้อยที่ตายไปเมื่อก่อนได้หรือไม่? นางตายเช่นไร? ยังมีบุตรชายอายุสองขวบ
ของนางอีกเด็กนั้นตายอย่างไร?”
คำถามนี้ทำให้ภรรยาหลวงตกใจตัวสั่น ไม่พูดอะไรเลยสักคำ สุดท้ายนางก็สารภาพถึงสาเหตุ
การตายของเด็กน้อย ทั้งยังขอให้พระภิกษุช่วยนางด้วย พระภิกษุจึงบอกนางว่า บุตรของนางหกคนที่
อายุสั้นนั้นก็คือวิญญาณภรรยาน้อยกลับชาติมาเกิด ตั้งใจจะทำให้นางต้องทนทุกข์ บัดนี้ต้องการจะ
ชำระปมแค้นนี้ให้หมดสิ้น พระภิกษุจึงเรียกให้นางไปสร้างกุศลสะเดาะเคราะห์ที่วัด

     วันที่สอง ภรรยาหลวงก็ทำตามคำกำชับของพระภิกษุ ตื่นนอนแต่เช้าเตรียมตัวไปวัด เดินไปได้
ครึ่งทางก็เจองูพิษตัวหนึ่ง ชุคออ้าปากกว้าง เลื้อยเข้าไปหาภรรยาหลวงอย่างรวดเร็ว นางตกใจจน
เป็นลม โชคดีที่พระภิกษุรูปนั้นมาทันเวลา จึงพูดกับงูพิษว่า
     “เจ้างูพิษ เจ้าควรจะพอได้แล้ว เจ้าลองคิดดู นางทำร้ายเจ้าเพียงครั้งเดียว แต่เจ้ากลับแก้แค้น
ถึงหกครั้ง เท่านี้ยังไม่พออีกหรือ? บัดนี้นางสำนึกผิดแล้ว ทั้งยังจะสร้างบุญกุศลให้เจ้าด้วย เจ้าเองก็
ควรจะขจัดปมแห่งความอาฆาตพยาบาทนี้ เจ้าไม่เคยได้ยินคนพูดกันหรือว่า
     “เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร” ตอนนี้เจ้าก็ยังคิดจะทำร้ายให้เขาตาย ซึ่งเป็นการทำร้ายโดย
ไม่เกิดประโยชน์ บัดนี้เจ้าควรจะคิดถึงอนาคตของตนเอง หรือว่าเจ้าอยากจะตกต่ำอยู่ใน 
เดรัจฉานภูมิรับความทุกข์เช่นนี้ไปทุกภพทุกชาติ?”

     คำพูดของพระภิกษุ เจ้างูพิษก็เหมือนกับจะเข้าใจ มันก้มหัวลงแล้วเลื้อยจากไป ภรรยาหลวงตื่น
ขึ้นมาก็ไม่เห็นงูพิษแล้ว พระภิกษุจึงเล่าเรื่องเมื่อสักครู่ให้ฟัง นับแต่นั้นมา ภรรยาหลวงสำนึกใน
ความผิดที่ผ่านมา ดังนั้นจึงติดตามพระภิกษุรูปนั้นออกบวชบำเพ็ญธรรม ในวัยชราก็อาศัยอยู่ในป่า 
สำนึกผิดในบาปกรรมที่ผ่านมา การทำร้ายคนก็ทำร้ายตนเองด้วย พึงระวังในกฎแห่งกรรม...