ครั้งหนึ่ง พระพุทธองค์และพระอานนท์เข้าเมืองไปบิณฑบาต ทรงเห็นเด็กกลุ่มหนึ่งกำลังเล่นอยู่
ข้างถนน พวกเขาเอาดินทรายมารวมกันปั้นเป็นรูปบ้าน รูปคลังเสบียง เอาดินมาปั้นเป็นข้าวสาร
เก็บไว้ในคลังเสบียง
      ในตอนนั้น มีเด็กคนหนึ่งมองเห็นพระพุทธองค์เสด็จมาแต่ไกล จึงคิดอยากบริจาค ด้วยความ
ไร้เดียงสา เด็กนั้นวิ่งไปที่คลังเสบียงดิน หยิบเอาข้าวสารดินออกมาบริจาคแด่พระพุทธองค์ 
พระพุทธองค์ทรงน้อมพระเศียรรับการถวายดินนั้น พระอานนท์ซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ รู้สึกประหลาดใจมาก
จึงทูลถามพระพุทธองค์ว่า
      “ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า! เพราะเหตุใดพระองค์จึงทรงรับการถวายดินไว้!”
      “อานนท์ ท่านลืมไปแล้วหรือว่า พุทธธรรมมุ่งเน้นที่การบังเกิดจิต ไม่สนใจรูปลักษณะภายนอก
ว่าเป็นเช่นไร บัดนี้ เด็กน้อยได้บังเกิดจิตมหาทานอยากบริจาค ซึ่งมิอาจดูแคลนได้!” พระอานนท์ก็
พยักหน้ารับด้วยอาการสงบ บังเกิดใจนับถือเด็กน้อยคนนั้น ดังนั้นพระพุทธองค์จึงทรงตรัสว่า
      “อานนท์ ท่านจงนำเอาดินเหล่านี้ กลับไปหาไว้บนพื้นในห้องของเรา”
พระอานนท์ก็ปฏิบัติตามพระประสงค์ของพระพุทธองค์ แต่ว่าก็ยังมีความคลางแคลงสงสัยอยู่ใน
จิตใจ รอจนพระพุทธองค์ เสด็จกลับมาถึงอาราม ก็อดถามพระพุทธองค์มิได้
      “ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า เด็กน้อยคนนี้บังเกิดปิติจิต บริจาคดินทรายเหล่านี้ แล้วจะมีบุญกุศล
อันใดเล่า?”
      ในตอนนี้ พระพุทธองค์ทรงแย้มสรวลแล้วตรัสว่า
      “บุญกุศลของเด็กน้อยนี้มีมากมายมหาศาลนัก หลังจากที่เราเข้าสู่นิพพานเป็นเวลาหนึ่งร้อยปี 
เขาก็จะได้เป็นองค์ราชันย์ ทรงพระนามว่า พระเจ้าอโศกมหาราช ส่วนเด็กน้อยคนอื่น ๆ ก็จะเป็น
มหาขุนนาง นำพาประเทศมากมายในดินแดนชมพูทวีป พระรัตนตรัยเจริญรุ่งเรือง มีการถวาย
บริจาคอย่างกว้างขวางแบ่งกระจายพระสารีริกธาตุไปทั่วชมพูทวีป และยังสร้างพระเจดีย์ แด่เรา
อีกแปดหมื่นสี่พันแห่ง”
      “บริจาคดินเพียงเท่านี้ ผลตอบสนองได้เป็นองค์ราชันย์ ทั้งยังสามารถสร้างรัตนเจดีย์ได้
มากมายขนาดนี้อีกหรือ?”
      “ถูกต้อง ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเหตุปัจจัยแต่ชาติปางก่อนแน่นอน”
      “ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า! พวกเรายินดีรับฟัง หวังว่าพระองค์ทรงเมตตาบอกเล่าแก่พวกเรา
ด้วยเถิด” 
พระพุทธองค์ทรงตรัสด้วยอาการสงบว่า
      “ในอดีต มีองค์ราชันย์นามว่าโปศจี กับเหล่าขุนนางร่วมกันถวายปัจจัยแก่พระวัตสะ
ราชพุทธเจ้า เมื่อการถวายปัจจัยเสร็จสิ้น องค์ราชันย์ทรงครุ่นคิดว่า “บัดนี้เราเป็นเมืองใหญ่ 
ประชาชนสามารถพบเจอกราบสักการะถวายปัจจัยแด่พระพุทธเจ้าอยู่เสมอ แต่ว่าประเทศเล็ก ๆ 
ที่อื่นนั้น ที่มีประชากรยากจนลำบาก จะไปถวายสักการะสร้างวาสนากุศลได้อย่างไร? เราน่าจะ
เรียกให้คนวาดรูปพระพุทธเจ้า แบ่งแจกจ่ายไปยังประเทศต่าง ๆ  ทำให้ทุกคนสามารถสร้าง
บุญวาสนาด้วยการถวายปัจจัยได้ ด้วยเหตุนี้จึงเรียกนักวาดรูปที่มีชื่อเสียงมาวาดรูปพระพุทธเจ้า
แปดหมื่นสี่พันรูป แจกจ่ายไปยังประเทศต่าง ๆ ด้วยเหตุนี้ เด็กน้อยจะได้รับผลตอบสนองใน
อนาคต” พระอานนท์ ได้ยินเช่นนี้แล้วก็มิกล้าที่จะดูแคลนเด็กน้อยนั้นอีก...