ในครั้งโบราณกาล มีคน ๆ หนึ่งนามว่าทันตกุฏ เขาเป็นเศรษฐีผู้มีทรัพย์สินเงินทองมากมาย
ในช่วงที่มั่งคั่งนั้นวันหนึ่ง คนในครอบครัวของเศรษฐีก็สร้างข่าวขึ้นมาเรื่องหนึ่ง ไม่นานนัก ก็รู้กัน
ไปทั่ว
       เนื่องจากในขณะนี้ในครอบครัวของท่านเศรษฐี มีคนมากมายเป็นโรคไข้เย็น และในละแวกนั้น
ไม่สามารถหาหมอที่เก่งมีฝีมือได้ มีเพียงแต่ผลอามลก (มะขามป้อม) ที่มีลักษณะคล้ายลูกหมาก
เท่านั้น ที่สามารถกระจายพิษไข้เย็นได้ ที่บ้านของเศรษฐี มีเพียงคนรับใช้โง่เขลาเพียงคนเดียว
ที่ยังไม่เป็นโรคนี้ จึงเอาเงินให้เขาพร้อมกับกำชับคนรับใช้ว่าให้ไปหาเจ้าของสวนที่ใดก็ได้ ไปซื้อ
ผลอามลกมาเป็นจำนวนมาก ขณะที่คนรับใช้จะออกเดินทาง เศรษฐีก็กำชับไว้ว่า
      “ช่วยบอกเจ้าของสวนผลไม้ด้วยว่าให้คัดเลือกผลที่ดีที่สุดมีรสหอมหวาน อย่าเอาผลอามลก
ที่ยังไม่สุกงอม ไม่หอมหวานปะปนเข้ามา”
คนรับใช้พยักหน้ารับคำ และถือเงินออกเดินทางไปจนมาถึงสวนผลไม้ บอกเล่าเจตนาต่อเจ้าของ
สวนผลไม้ พร้อมกับบอกเล่าคำพูดของเศรษฐีให้เจ้าของสวนผลไม้ฟัง เจ้าของสวนผลไม้จึงพูดว่า
      “ขอให้ท่านโปรดวางใจ ผลไม้ที่ข้าขายนั้น ล้วนเป็นผลไม้ชั้นดีมีรสชาดหอมหวาน หากมีผลไม้
ชั้นเลวอยู่ ข้าย่อมจะคัดออก มีการคัดสรรอย่างดี ท่านลองหยิบมาชิมดูได้ จะได้รู้ว่าทางสวน
ของเรามิได้หลอกลวงใคร”
คนรับใช้โง่เขลาไม่รู้เรื่องรู้ราว อยู่ต่อหน้าคนซื่อสัตย์ แต่แสดงอาการอารมณ์ของคนเลวออกมาว่า
      “หากชิมเพียงลูกเดียง จะรู้ได้อย่างไรว่าผลไม้ทั้งหมดนี้เหมือนกันหมด? ท่านก็ต้องบอกว่า
ผลไม้ของท่านดี ข้าก็ไม่อาจจะเชื่อได้ง่าย ๆ ตอนนี้ข้าจะมาชิมดูทีละลูก ๆ หากว่าหวานจริงจะรับ
ซื้อทั้งหมด”
เจ้าของสวนพูดว่า
      “เจตนาของท่านแม้ว่าจะมีความรอบคอบ แต่ว่าเมื่อผลไม้เปลือกถลอกแล้วก็ไม่น่าดู หากว่า
ผลไม้ที่ไม่หวานนั้น ท่านกัดไปแล้วเอามาคืนข้า ข้าก็ไม่อาจจะพูดอะไรได้อีก หากว่ามันหวาน 
ก็ถูกท่านกัดแล้ว ก็ย่อมไม่อาจคืนได้”
คนรับใช้โง่เขลาพยักหน้ารับแล้วพูดว่า
      “วิธีการนี้ยุติธรรมที่สุด พวกเราก็ทำตานี้แล้วกัน”
คนรับใช้โง่เขลานี้ก็เอาผลอามกลมาชิมทีละลูก ก็รู้สึกว่าทุกลูกมีรสหอมหวาน จึงไม่อาจพูด
อะไรได้ จึงจ่ายเงินค่าผลไม้นี้ แล้วแบกผลไม้ที่ถูกกัดแล้วเป็นเข่ง ๆ กลับบ้านไป

ท่านเศรษฐีได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก้าวเดินเข้ามาก็รู้ว่าคนรับใช้กลับมาแล้ว จึงส่งเสียงถามว่า
      “ซื้อผลอามลกที่หอมหวานมาได้หรือยัง?”
คนรับใช้โง่เขลาตอบว่า
      “ซื้อมาแล้วครับ ทุกลูกหอมหวาน ข้าตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว ไม่เลวทีเดียว เจ้าของสวนนั้น
ไม่หลอกลวงผู้คนเลย”
คนรับใช้โง่เขลาเดินเข้าไปภายในแล้วเอาผลไม้วางลง เศรษฐีลุกขึ้นมาหยิบผลไม้ แต่พบว่าผลไม้
ทั้งเข่งเปลือกถลอกทั้งนั้น เมื่อรู้ว่าถูกคนรับใช้นี้กัดไป จึงบ่นว่าเขายกใหญ่ ในใจก็รังเกียจผลไม้
เปลือกถลอกมากมายเหล่านี้ จึงโยนทิ้งไปนอกหน้าต่างทั้งหมด
      ความศรัทธาเลื่อมใสบำเพ็ญใจ การถือศีลปฏิบัติอย่างเคร่งครัด การบริจาคด้วยใจกว้างขวาง 
เมื่อนานวันเข้าก็จะมีบุญวาสนาที่มากมายมหาศาล ปลูกแตงได้แตง ปลูกถั่วได้ถั่ว สร้างกุศลเหตุ
ย่อมได้รับกุศลผล ความยากดีมีจนทั้งหลายในโลก ความแข็งแรงพิการ อายุสั้นอายุยาวนาน 
สภาวะต่าง ๆ ย่อมไม่มีอันไหนสมบูรณ์พร้อม ล้วนเป็นผลมาจากแรงแห่งกรรม ก่อให้เกิดสภาพใน
ปัจจุบัน ตาเนื้อไม่สามารถรู้ถึงสภาวะความเป็นธรรมชาติและหลักเหตุผลแห่งการหมุนเวียน และ
ไม่สนใจในกฎแห่งกรรม พูดว่า “จะให้ฉันเชื่ออย่างไม่คลางแคลงสงัย เว้นแต่ได้รับเคราะห์กรรม 
ประสบมาด้วยตนเองก่อน จึงไม่ใส่ใจในการศรัทธาบำเพ็ญ 
      ดังนั้นจึงมีชีวิตที่ปล่อยไปตามกระแสคลื่น สร้างบาปกรรมไว้มากมาย เมื่อปิดตาลงก็สู่นรกอเวจี 
เหมือนกับคนรับใช้โง่เขลาที่ชิมผลไม้ ทุกสิ่งก็ต้องละทิ้งไปในที่สุด.