ในอดีตมีสองพี่น้อง นับตั้งแต่เล็กมาสองพี่น้องนี้มีความผูกพันธ์ใกล้ชิดกันมาก แม้ว่าบุพการี
จะเสียชีวิตไปนานแล้ว แต่พวกเขาก็ยังอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข สมบัติที่บิดามารดาหลงเหลือไว้ให้ ก็ไม่มีใครคิดจะเอารัดเอาเปรียบใคร

     ครั้งหนึ่งในขณะที่สนทนากัน พวกเขาได้คุยกันถึงสภาพครอบครัว ทั้งสองรู้สึกว่าควรจะทำกิจการ
ของบรรพชนให้เจริญรุ่งเรือง คิด ๆ ดูแล้ว นับตั้งแต่สืบทอดกิจการของครอบครัวมา มีแต่เพียงรักษา
ให้มันคงสภาพอยู่เท่านั้นการเชิดหน้าชูตาเป็นหน้าที่ของลูกผู้ชาย การประสบความสำเร็จในด้าน
ทรัพย์สินเงินทอง จึงจะทำให้บิดามารดาวางใจได้

     ดังนั้นพวกเขาจึงคิดจะไปทำการค้าในถิ่นอื่น จัดการเรื่องครอบครัวให้เรียบร้อย ต่างคนต่างนำ
เอาทองคำมารดาหลงเหลือไว้ให้คนละสิบชั่ง กำหนดวันฤกษ์งามยามดีและออกเดินทาง
     พวกเขาต้องเดินทางไปไกล ข้ามภูเขาสูง ระหว่างทางก็แทบจะไม่พบคนเดินทางเลย และก็ไม่มี
เพื่อนร่วมทางด้วย เป็นการเดินทางที่เงียบเหงา เมื่อพวกเขาเดินไปถึงเขาลึกที่เงียบสงัด พี่ชายก็
บังเกิดความคิดชั่วร้ายขึ้นมาว่า ทำไมข้าไม่ฆ่าน้องชายนี้ทิ้งเสีย แล้วเอาทองคำของเขาไป? จะได้มี
ทุนเพิ่มอีกเท่าหนึ่ง การค้าจะได้ดำเนินไปอย่างราบรื่น การที่จะร่ำรวยมั่งคั่งก็เป็นเรื่องที่ง่ายดาย
มิใช่หรือ?

     ในเวลาเดียวกัน จิตใจของน้องชายก็เปลี่ยนแปลงไป คิดจะกำลังพี่ชายแล้วเอาทองคำมาเป็นของ
ตัวเองช่างดีเหลือเกิน!
     แต่ทว่า เกือบจะในเวลาเดียวกัน ที่จิตใจของคนทั้งสองบังเกิดความคิดเช่นเดียวกันขึ้นมา แต่นั่น
เป็นบาปกรรมอันยิ่งใหญ่ เงินทอง สมบัติ เป็นเหมือนอสรพิษที่ทำลายมโนธรรมและคุณความดี
ของผู้คน เหมือนกับบ่อดินดูดเมื่อตกลงไปแล้ว ยากที่จะขึ้นมาได้

     ระยะห่างของความชั่วและความดี อยู่ที่ชั่วความคิดหนึ่งขณะจิต แต่ว่าผลกฎแห่งกรรมนั้น
ไร้ขอบเขตยาวไกลยิ่งนัก ปล่อยวางคมดาบ บรรลุเป็นพุทธะในฉับพลัน ความคิดของคนดีมิใช่จะมี
แต่ความคิดกุศลเสมอไป ความคิดของคนชั่วก็มิใช่ไร้ซึ่งความคิดทีเป็นกุศล อยู่ที่คนจะเลือก อยู่ที่
การชี้ขาดในชั่วหนึ่งขณะจิต

     ในเวลานี้ทั้งสองคนเลือกอย่างรวดเร็ว เพราะพวกเขาเลือกเอาความคิดอันหลัง จิตใจแห่งการ
รู้ตื่นบังเกิดขึ้น ความรู้สึกปลอดโปร่งเบาสบายเกิดขึ้น เดินก้าวย่างไปอย่างรวดเร็ว จนผ่านเขา
อันตรายไป เดินไปไม่นาน ก็มาถึงริมทะเลสาบที่น้ำใสสะอาดแห่งหนึ่ง พี่ชายล้วงทองคำออกมา 
โยนลงไปในน้ำ
     “ตูม!” ตามด้วยเสียงน้ำแตกกระเซ็น น้องชายกล่าวชื่นชมด้วยน้ำเสียงแจ่มใส
     “ตูม!” เสียงน้ำในทะเลสาบแตกกระเซ็นอีกครั้งหนึ่ง
     “ตูม!” เห็นน้องชายโยนทองคำที่ติดตัวมาลงน้ำ พี่ชายกล่าวชื่นชมด้วยความยินดี ด้านหนึ่งก็
คิดว่า แปลกจังหรือว่าเขากับเรามีความคิดอันเดียวกัน? จึงอดถามไม่ได้ว่า 
      “เพราะทองคำ ทำให้ข้าบังเกิดความคิดชั่วร้ายจะทำร้ายเจ้า โชคดีที่ยังรู้ตื่นทันเวลา ดังนั้นจึงเอา
มันโยนลงน้ำ เพื่อกำจัดภัยที่จะตามมาทีหลัง เจ้าโยนทองคำทิ้งเพราะอะไร?” น้องชายตอบว่า
     “ใช่แล้ว! พี่ชาย! เหมือนดังที่ท่านคิด ข้าก็มีความคิดผิดบาป ดังนั้นจึงโยนทองคำทิ้งไป พี่ชาย 
แต่ว่าบัดนี้พวกเราปลอดภัยแล้ว”
     เมื่อพูดจบ สองพี่น้องก็กอดคอกัน มองไปยังท้องนภาอันกว้างไกล ในใจก็เบาสบายเหมือนกับ
ปุยเมฆที่ล่องลอย     ทองคำ คืองูพิษ คนที่สามารถมองข้ามทองคำได้ จึงจะสามารถรักษาจิตใจมนุษย์ไว้ได้...