第一冊  157頁

儘管有一句話說:﹁吃虧就是占便宜﹂,
但是,大多數的人仍然喜歡討便宜,而不喜
歡﹁吃虧﹂。既然沒有人願意吃虧,那麼,
經常占人便宜的人,無庸置疑的,必然是不
受歡迎的人。因此,處世做人要肯得吃虧,
吃虧不但是待人處事最討巧的方式,也是做
人處世能夠成功的不二法門。

過去社會上經常傳出金光黨騙財的案例,
其實受騙的人正是為了占人便宜,因為一時
利欲薰心,希望貪圖意外之財,結果反而吃
了大虧。反觀一些看起來﹁吃虧﹂的人,
結果才是真正占了大便宜。例如:大禹治
水,三過家門而不入,因為他為民謀福,
寧願自己吃虧,但到最後,大家公推他為
帝;著名的﹁管鮑之交﹂,旁人都說管仲在
占鮑叔牙的便宜,但是鮑叔牙卻處處為管仲
說話,後來還推薦他作宰相,然而正因為鮑
叔牙肯﹁吃虧﹂,所以不但交到一個好朋
友,而且為國舉才,利益了全國人民。

台語有一句俗諺說:﹁佛祖疼憨人﹂;中國
也有一則故事,敘述甲乙兩個小鬼要到人間
投胎,閻羅王要他們選擇過接受或付出的人
生,結果選擇付出的甲投生在一個富貴人
家,終其一生樂善好施,希望過接受人生的
乙卻投生在一個以乞丐為生的人士,終其一
生皆以乞討為業。

這則故事說明:一個人如果懂得付出,不計
較﹁吃虧﹂,才能擁有一個富有的人生;
相反的,如果錙銖必較,只知道接受,卻吝
於付出,必定是一個貧窮的人生。所以,
討便宜的,未必真討便宜;吃虧的,也未必
真吃虧,真正說來,吃虧才是在討便宜。

俗語說:﹁塞翁失馬,焉知非福?﹂一個人
只要心存正念,隨順因緣,助人為先,即使
一時﹁吃虧﹂,最終﹁因果﹂必定不會讓你
﹁吃虧﹂。因為,吃虧即非吃虧也,該是你
的,即使吃虧,還是你的。中國有一句俗話
說:﹁吃虧便是福﹂,真可以說是先人智慧
的結晶。

《人間福報》二○○○年五月十一日
ถึงแม้นว่าจะมีคำพูดที่ว่า  "การเสียเปรียบแท้จริง
คือได้เปรียบ"
แต่คนส่วนใหญ่ก็มักจะชอบการได้เปรียบ และ
ไม่ชอบการเสียเปรียบ
เพราะฉะนั้นจึงไม่มีใครยอมเสียเปรียบ มีแต่คน
ที่คอยจะเอาเปรียบผู้อื่น จึงไม่น่าสงสัยเลยว่า 
คนประเภทนี้มักจะไม่ได้รับการต้อนรับจากผู้อื่น
ด้วยเหตุนี้ ปรัชญาของการจอยู่ร่วมกันกับผู้อื่นนั้น
คือการรู้จักเสียเปรียบ เพราะการรู้จักเสียเปรียบนี้
เป็นวิธีการสร้างความสมานฉันท์อันแท้จริง

ในอดีตเรามักจะได้ยินเรื่องของขบวนการ
ลวงโลก หรือพวกสิบแปดมงกุฏ แต่ถ้าเรามอง
ให้ลึกซึ้งกว่านี้เราก็จะเห็นว่าแท้จริงแล้วเกิดจาก
ความโลภของผู้ถูกหลอกเสียส่วนใหญ่ เพราะเรา
ติดในความโลภจึงเป็นจุดอ่อนที่จะทำให้
ขบวนการเหล่านี้หลอกให้เราตายใจ โดยให้
ความหวังว่าจะได้รวยทางลัด แต่สุดท้ายก็ถูก
หลอก จนหมดตัวเสียเอง แต่ถ้าเรามาดูผู้ที่รู้จัก
เสียสละ เขาเหล่านั้นต่างหากคือผู้ชนะ
อย่างแท้จริง 

ยกตัวอย่างในประวัติศาสตร์จีน มีคนคนหนึ่ง
ชื่อว่า "ต้าอวี๋" ได้เสียสละประโยชน์ส่วนตัว เพื่อ
จะไปแก้ปัญหาน้ำท่วมให้กับประชาชน ผ่าน
ความยากลำบากต่างๆ นานาแม้ว่าได้เดินผ่าน
หน้าบ้านตนถึงสามครั้งก็ไม่เคยคิดจะไปเสวยสุข
อยู่ที่บ้าน และในที่สุดประชาชนต่างก็ศรัทธา
และยกให้ท่านเป็นกษัตริย์ผู้ทรงคุณธรรม  
อีกเรื่องในประวัติศาสตร์จีนคือ เรื่อง "สหายแท้
คู่โลก กว่านเปา"  มีขุนนางจีนคนหนึ่งชื่อว่า
เปาซูหยา เปาซูหยามีสหายรักคนหนึ่งชื่อว่าก
ว่านจ้ง  คนทั้งหลายมักจะมองว่ากว่านจ้งมักจะ
เอาเปรียบเปาซูหยาอยู่เสมอ แต่เปาซูหยา
ไม่เคยคิดร้ายต่อกว่านจ้ง และมักจะแก้ต่างให้
กว่านจ้งอยู่เสมอ มิหนำซ้ำยังเสนอชื่อกว่านจ้ง
ให้เป็นมหาอำมาตย์ จากเหตุการณ์นี้ถ้ามอง
แบบธรรมดา อาจจะคิดว่าเปาซูหยาโง่ และ
เสียเปรียบ แต่แท้จริงแล้วเปาซูหยาไม่เพียงแต่
จะได้มิตรภาพยังส่งเสริมให้ชาติได้มีบุคคลากร
ที่ดี ซึ่งต่อมากว่านจ้งคือบุคคลสำคัญคนหนึ่ง
ของจีนในเรื่องการพัฒนาประเทศชาติ       

ในคำสุภาษิตของจีนฮกเกี้ยนมีอยู่ว่า 
"พระพุทธเจ้าทรงเมตตาสงสารคนโง่" และมี
นิทานของจีนอยู่เรื่องหนึ่งว่า มีผีที่จะรอไปเกิด
ในโลกมนุษย์อยู่สองตน ยมบาลถามผีว่าจะไป
เลือกเกิดเป็นอะไรในโลกมนุษย์ มีให้เลือกอยู่
สองทาง หนึ่งคือ เลือกที่จะเป็นผู้ให้ สองคือ
เลือกที่จะเป็นผู้รับ ผีตนแรกเลือกที่จะเป็นผู้รับ 
เพราะคิดว่าตนเองฉลาด เพราะจะได้มา
เสวยสุขนั่งกินนอนกินในโลกมนุษย์ ผีตนที่สอง
เลือกไม่ทันผีตนแรก แต่ก็ไม่คิดอะไรจึงเลือกที่
จะเป็นผู้ให้ สุดท้ายยมบาลก็ตัดสินให้ผีตนแรก
เกิดเป็นขอทานเพื่อจะเป็นผู้รับไปตลอดชีวิต
คนที่สองเกิดเป็นเศรษฐี เพราะจะได้เป็นผู้ให้
       
จากนิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า  การเสียสละ 
ไม่คิดร้ายใคร และยอมเสียเปรียบ เรียกได้ว่าเป็น
ผู้ที่ร่ำรวยอย่างแท้จริง ซึ่งตรงข้ามกับการเอารัด
เอาเปรียบผู้อื่น  คอยแต่จะรับจากผู้อื่นอยู่เสมอ
อย่างนี้แล้วเรียกได้ว่าเป็นผู้ยากจนอย่างแท้จริง
เพราะฉะนั้นการเอาเปรียบมิใช่การได้เปรียบ 
การเสียเปรียบหาใช่การเสียไป ซึ่งแท้จริงนั้นการ
เสียเปรียบคือการ ได้เปรียบอย่างแท้จริง ดั่งคำ
ภาษิตของจีนที่ว่า " ตาแก่เสียม้าไปหาใช่เรื่อง
อัปมงคล" เพราะถ้าเรามีจิตใจที่ดี สนองตามเหตุ
ปัจจัยอันดีงาม และให้การช่วยเหลือผู้อื่นเป็น
สำคัญ ถึงแม้นว่า อาจจะดูเป็นการเสียเปรียบ 
แต่สุดท้ายนั้นผลแห่งกรรมดีก็ไม่ได้ทำให้เรา
เสียเปรียบเพราะการเสียเปรียบหาใช่การเสียไป  
เพราะสิ่งใดในโลก ถ้าเป็นของของเราแล้ว 
จะเป็นของเราอยู่วันยังค่ำ  ฉะนั้นคนจีนมักจะ
พูดว่า "การเสียเปรียบคือลาภอันประเสริฐ" 
นี่ก็ชี้ให้เห็นถึงภูมิปัญญาของคนจีนในอดีต
นั่นเอง