第五冊  266頁

剩菜的故事是說:一個小康家庭,父母生了
三個兒女,丈夫工作,兒女讀書。丈夫一回
到家,都跟太太說:﹁你真幸福,一天到晚
在家沒有事做,我在外面為公家忙,每日事
多心煩。﹂太太忍受丈夫經常這樣的說法,
以女人的美德,沉默應對;兒女在各個學校
讀書,回到家裡便一直叫著、嚷著,要吃
飯、要休息,說自己在學校裡讀書,如何的
辛苦、如何的忙碌,甚至怪媽媽說:你在家
裡都沒有事做,那曉得我在學校的辛苦。

一日遇到假期,女主人跟先生和兒女說,
要回娘家探望家人,請假一天,家務就請家
人代勞。先生因為是一個科學管理專家,
即刻下令自己負責這一天下廚料理三餐;
十七歲的大女兒要負責揀菜、洗菜,準備碗
筷開飯等;二兒子負責庭園樹木澆水,掃院
子裡的落葉;十三歲的小妹,因為年齡小,
就負責擦桌掃地,整理環境。

一天下來,男主人和三位兒女腰酸背痛,
每個人都大喊吃不消,家務太多了。這時大
家忽然想起來,我們四個人的工作,媽媽在
家都是一個人做!這才感覺到當初怪媽媽太
閒了,都沒有事做,是錯了。媽媽很忙,
媽媽很偉大,一家人這時才體會到,做一個
家庭主婦,是非常的不容易啊!

時間飛快,女主人就即將要過六十歲生日
了,兒女們要為平日持家辛苦的慈母,舉行
一個祝壽活動。全家集合商量,要選一個什
麼樣的禮物給母親呢?大家想想,幾十年來
每個人都添置衣服物品,只有媽媽總是說不
要不要;要想辦一桌好的筵席來邀請母親,
但是也有人說媽媽不喜歡吃那許多菜。大家
研究再三,小弟說:﹁媽媽最喜歡吃剩菜
了!在媽媽生日的這一天,我們就把留下來
的剩菜給媽媽享用好了。﹂

六十歲的壽誕到了,先生和兒女們笑著對
媽媽說:﹁妳每次都說最喜歡吃剩菜,因此
我們也只有用剩菜來給妳歡喜,來為妳祝
壽。﹂媽媽含著眼淚對著他們說:﹁數十年
來,我就是喜歡吃剩菜。﹂

一段剩菜的故事,內心包含了多少的曲折,
多少的內幕;慈祥的母親,偉大的女性,
所謂家庭主婦,就是這樣過了一生。

人間最偉大的愛,要體諒別人,要了解別人
的辛苦;在社會上是不容易看到這種美德,
在一個家庭裡,夫妻、兒女們,對家人總應
該多些體諒吧!


《人間福報》二○○一年七月三日

นิทานเรื่องชอบรับประทานอาหารเหลือ เล่าว่า
มีครอบครัวฐานะปานกลางครอบครัวหนึ่ง  มีพ่อ
แม่และบุตรธิดาสามคน สามีทำงาน  บุตรธิดา
เรียนหนังสือ  เวลาสามีกลับบ้าน  มักจะพูดกับ
ภรรยาว่า "คุณโชคดีจริงๆ  ทั้งวันอยู่บ้านไม่ต้อง
ทำอะไร ผมอยู่ข้างนอกทำงานหาเลี้ยงครอบครัว
มีเรื่องหนักใจทุกวัน" ภรรยาอดกลั้น  นิ่งเงียบไม่
โต้ตอบคำพูดของสามีที่พูดเช่นนี้เสมอ เพราะ
นี่คือคุณสมบัติที่ดีของแม่ศรีเรือน

บุตรธิดาเรียนหนังสือในโรงเรียน  พอกลับ
เข้าบ้านก็บ่น  ร้องหาจะกินข้าว จะพักผ่อน 
อ้างว่าตนเองอยู่โรงเรียนเรียนหนังสือ 
เหน็ดเหนื่อย หนักหนาสาหัส  บางทีก็โทษแม่ว่า 
แม่อยู่แต่บ้านไม่ได้ทำอะไร ไม่รู้ดอกว่าอยู่
โรงเรียนลำบากแค่ไหน

วันหนึ่งเป็นวันหยุดของแม่บ้าน จึงกล่าวกับ
สามี และลูกๆ ว่าจะกลับบ้านไปเยี่ยมแม่  ขอลา
หยุดหนึ่งวัน งานบ้านรบกวนให้ทุกคนช่วยทำ 
แทนสามีเนื่องจากเป็นนักบริหารวิทยาศาสตร์
จัดการออกคำสั่งตัวเองรับผิดชอบเรื่องปรุง
อาหารสามมื้อ  ลูกสาวอายุ ๑๗ รับผิดชอบ
เด็ดผัก ล้างผัก  เตรียมตะเกียบจานชาม
ลูกชายคนรองรับผิดชอบรดน้ำต้นไม้  ตัดหญ้า  
เก็บเศษไม้ใบหญ้า ลูกสาวคนเล็กอายุ๑๓  
เนื่องจากยังเล็ก  จึงรับผิดชอบปัดกวาดเช็ดถู
ดูแลสิ่งแวดล้อม 

ตลอดทั้งวันมา  คุณสามีและลูกๆสามคนเริ่มบ่น
เจ็บหลังปวดเอว แต่ละคนร้องโอดโอยว่า
ไม่ไหวแล้ว  งานบ้านหนักเกินไปแล้ว แล้วทุกคน
จึงคิดขึ้นมาได้ว่า  งานของพวกเขาสี่คน
ตามปกติแม่ทำคนเดียวทั้งหมด  จึงสำนึกได้ว่า
ที่ผ่านมาชอบว่าแม่อยู่บ้านสบาย  ไม่มีอะไรทำ 
ความจริงงานแม่ยุ่งมาก แม่ยิ่งใหญ่จริงๆ ทุกคน
ในบ้านเข้าใจแล้วว่า  การเป็นแม่บ้านไม่ใช่ง่ายๆ 

กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว  ใกล้วันครบรอบ
อายุ ๖๐ ปีของคุณแม่บ้าน บรรดาลูกๆ จึงเตรียม
จัดกิจกรรมฉลองวันเกิดให้คุณแม่ที่แสนดี ทุกคน
นั่งปรึกษากันว่าจะเลือกของขวัญอะไรให้แม่ดี  
คิดกันว่าหลายสิบปีมานี้ทุกคนล้วนได้ข้าวของ
เสื้อผ้าใหม่ๆเสมอ มีแต่แม่ที่มักจะบอกว่าไม่เอา 
ไม่ต้องคิดว่าจะจัดอาหารอร่อยๆสักมื้อเลี้ยงแม่
แต่ก็มีคนบอกว่าแม่ไม่ชอบอาหารเหล่านั้น    
คิดทบทวนไปมาน้องเล็กออกความเห็นว่า  
"แม่ชอบรับประทานอาหารเหลือ ในวันเกิดของ
แม่เราก็เอาอาหารที่กินเหลือมาเลี้ยงวันเกิดแม่
แล้วกัน" 

เมื่อถึงวันครบรอบวันคล้ายวันเกิด คุณสามี และ
ลูกกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มกับคุณแม่ว่า "ปกติ
คุณชอบบอกว่าชอบทานอาหารที่เหลือ ดังนั้น
เราจึงเอาอาหารที่เหลือเป็นของขวัญอวยพร
วันเกิดคุณ" แม่บ้านกล่าวด้วยน้ำตาคลอว่า 
"หลายสิบปีมานี้ ฉันชอบรับประทานแต่อาหาร
เหลือ"

นิทานเรื่องชอบรับประทานแต่อาหารเหลือนี้
มีความนัยแฝงอยู่มากมาย แม่ที่ใจดีมีเมตตา 
ความยิ่งใหญ่ของเพศแม่  การเป็นแม่บ้านมีชีวิต
เป็นเช่นนี้แล

ความรักที่ยิ่งใหญ่ในโลกนี้  คือการเห็นใจผู้อื่น
เข้าใจความทุกข์ยากของผู้อื่น คุณธรรมอัน
งดงามนี้หาพบได้ยากในสังคมปัจจุบัน 

ในครอบครัวหนึ่ง สามีภรรยา ลูกๆ ควรเห็นใจ
เข้าใจ คนในครอบครัวกันมากๆ