第五冊  87頁

感恩是富裕的人生,受恩是表示貧乏。
我們做人,要感謝父母的恩惠,感謝國家的
恩惠,感謝師長的恩惠,感謝大眾的恩惠;
沒有父母養我、育我,沒有師長教我、愛
我,沒有國家護我、供我,沒有大眾助我、
益我,我何能存在於天地之間?所以,感恩
不但是美德,感恩是一個人之所以為人的條
件!

今日的青年,自從來到世間,都是受父母的
呵護,受師長的指導,對世間從未有所貢
獻,可是牢騷、批評卻不斷,這裡不對,
那裡不好,視恩義如草芥,只知仰承天地的
甘露之恩,不知道回饋,足見現代年輕人內
心的貧乏。

現代的中年人,不提國家對他的栽培,長官
對他的提攜,或是自己的無能,自己尚未能
發揮所長,貢獻於國家社會,反倒不滿現
實,諸多委屈,好像別人都對他不起,憤憤
不平。因此,在家庭裡,難以成為善良的家
族;在社會上,難以成為稱職的人員。

一些功成名就的人士,取之於國家社會,得
自於全民大眾的成就。但是當他富有了以
後,一直聚斂,一直自我享受,不知奉獻回
饋;當他福田庫中的財富用完以後,不知道
他將來還能擁有什麼?

羔羊跪乳,烏鴉反哺,說明動物尚且感恩,
何況我們萬物之靈的人類呢?我們從家庭到
學校,從學校到社會,重要的是要有感恩之
心。我們教導子弟,從小就要他知道所謂
﹁一粥一飯,當思來處不易;一絲一縷,
應知物力維艱。﹂目的就是要他懂得感恩。

我們從一座橋上走過,就應該想到造橋人的
辛苦;我們在一棵大樹下乘涼,就要想到前
人栽樹的辛勞。台南秋茂園的黃秋茂、日本
松下電器的松下幸之助,他們都是從苦難中
奮鬥有成,他們都在積極地回饋社會,他們
所表現的,就是感恩之美。

我們在世間上,每日食衣住行的所需,我們
所感受到行住坐臥的安樂,那一樣不是來自
於別人、來自於社會?我們何德何能?如果
不感恩圖報,不服務奉獻,欠下的恩情債
務,將來何能償還?

佛光山在海內外各別分院設立滴水坊,目的
就是要發揚﹁滴水之恩,湧泉以報﹂的美
德。我雖不能大益於人間,至少我要懂得心
存感恩;當我們能夠合掌面對世人,那就是
感恩之美了!


《人間福報》二○○一年五月七日


การสำนึกในพระคุณคือชีวิตที่สมบูรณ์ การรับ
ความช่วยเหลือคือชีวิตที่ยากจนขัดสน
เป็นคน  ต้องรู้จักสำนึกในพระคุณของพ่อแม่ 
สำนึกในพระคุณของประเทศชาติ สำนึกใน
พระคุณของครูอาจารย์  สำนึกในพระคุณของ
ปวงชน ถ้าไม่มีพ่อแม่เลี้ยงดูเรา  อบรมเรา  
ไม่มีครูอาจารย์สอนสั่งเรา รักเรา ไม่มีประเทศ
ชาติคุ้มครองเรา  ส่งเสริมเรา  ไม่มีปวงชน
ช่วยเหลือเรา ให้ประโยชน์เรา  เราจะมีชีวิตอยู่
ในโลกนี้ได้อย่างไร  

ดังนั้นการสำนึกในพระคุณไม่เพียงเป็น
คุณธรรมที่งดงาม การสำนึกในพระคุณเป็น
คุณสมบัติของความเป็นคนของคนคนหนึ่ง

เยาวชนในทุกวันนี้  เริ่มตั้งแต่ลืมตามองโลก
ก็ได้รับการเอาใจใส่จากพ่อแม่  การชี้แนะจาก
ครูอาจารย์ ไม่เคยสร้างคุณประโยชน์ต่อโลก   
แต่ช่างตินัก  ตรงนั้นไม่ถูก ตรงนี้ไม่ดี มองเห็น
การสำนึกในพระคุณเหมือนผักหญ้า ที่รู้แต่แหงน
หน้าคอยรองรับน้ำค้างที่ฟ้าประทานให้ ไม่เคย
คิดคืนกำไรให้แก่สังคม เห็นได้ชัดว่าเยาวชน
สมัยนี้มีจิตใจที่ขัดสนยิ่งนัก

คนวัยกลางคนปัจจุบัน  ไม่พูดเรื่องที่รัฐบาล
สนับสนุน การส่งเสริมของผู้บังคับบัญชา หรือ
การที่ตนเองไร้ความสามารถ ไม่สามารถ
แสดงศักยภาพของตนเองออกมา เพื่อสร้าง
คุณประโยชน์ต่อชาติบ้านเมือง ในทางตรงกัน
ข้ามกลับไม่พอใจสภาพที่เป็นอยู่ รู้สึกว่าตน
ถูกกลั่นแกล้ง ถูกคนอื่นเอาเปรียบ ตนเองไม่ได้
รับความยุติธรรม ดังนั้น  ในครอบครัวก็ยากที่
จะสร้างครอบครัวที่ดีมีเมตตาได้   อยู่ในสังคม
ก็ยากที่จะเป็นเจ้าพนักงานที่เอาการเอางาน

คนบางคนที่มีชื่อเสียงประสบความสำเร็จ   
เพราะเอาจากสังคมประเทศชาติ ได้มาจาก
ความสำเร็จของปวงชน   แต่เมื่อร่ำรวยขึ้นมา
แล้วก็ยึดครองไว้เสพสุขตามลำพัง  ไม่คิดที่
จะคืนกำไรให้ วันใดที่หมดบุญ เงินทองทรัพย์
สมบัติหมดสิ้น  เขาจะมีอนาคตเป็นเช่นไร

ลูกแพะคุกเข่าดื่มนมแม่  อีกาป้อนอาหารให้แม่
แสดงให้เห็นว่าสัตว์ยังรู้จักสำนึกในบุญคุณ
นับประสาอะไรกับมนุษย์ซึ่งถือว่าเป็นสัตว์
ประเสริฐ เราตั้งแต่เล็กเติบใหญ่เข้าโรงเรียน  
จากโรงเรียนเข้าสู่สังคม สิ่งสำคัญต้องมีใจที่
สำนึกคุณ  เราสอนสั่งลูกหลานตั้งแต่เล็กให้เขา
รู้จักค่าน้ำนม  ข้าวทุกเม็ดมีคุณค่า   เพราะต้อง
ใช้หยาดเหงื่อแรงงานแลกมา เราควรรู้ว่าของ
ทุกสิ่งไม่ใช่ได้มาง่ายๆ ต้องสอนให้เขารู้จัก
สำนึกในบุญคุณ

เราเดินไปบนสะพาน   ควรคิดถึงความยาก
ลำบากของคนสร้างสะพาน เรานั่งพักร้อนอยู่
ใต้เงาไม้   ควรคิดถึงความเหนื่อยยากของผู้
ปลูกต้นไม้ เจ้าของสวนใหญ่โตในเมือง
ไถหนานไต้หวัน หรือเจ้าของธุรกิจเครื่องไฟฟ้า
ชื่อดังของญี่ปุ่น กว่าที่พวกเขาจะประสบความ
สำเร็จได้ ต้องต่อสู้ฟันฝ่าความยากลำบาก
นานัปการ เสร็จแล้วพวกเขาก็คืนกำไรให้กับ
สังคมอย่างแข็งขัน สิ่งที่พวกเขาแสดงออกนี้  
คือความงามของการสำนึกในพระคุณ

เราอาศัยอยู่บนโลกใบนี้   เรามีที่พักอาศัย
มีอาหารเครื่องนุ่งห่มสิ่งจำเป็นสำหรับการดำรง
ชีวิตประจำวันที่ทำให้เราอยู่ดีมีความสุข มีสิ่งใด
บ้างที่ไม่ใช่ได้มาจากผู้อื่น  ได้จากสังคมเรามี
คุณธรรมอะไรถึงได้มา  ถ้าเราไม่รู้จักสำนึกและ
คิดตอบแทนพระคุณ ไม่รู้จักการให้  หนี้บุญคุณ
ที่ติดค้างไว้จะไม่มีปัญญาชดใช้ได้หมด

วัดสาขาต่างๆของโฝกวงซันทั้งในและต่าง
ประเทศจะสร้างโรงอาหาร เราเรียกว่า
โรงน้ำหยด ซึ่งมีความหมายว่า "ท่านมีบุญคุณ
ต่อเราแค่หยดน้ำ แต่เราเอาตาน้ำตอบแทนคุณ"

เป้าหมายก็เพื่อเชิดชูคุณธรรมความดีของการ
สำนึกในพระคุณ ข้าพเจ้าอาจไม่สามารถให้
ประโยชน์มากมายแก่สังคม แต่อย่างน้อย
ข้าพเจ้ายังมีจิตใจที่สำนึกในพระคุณ เมื่อเรา
รู้จักยกมือไหว้ผู้คนในสังคม นั่นคือความงาม
ของการสำนึกในพระคุณแล้ว