คาถาตักเตือนชาวโลกบทนี้ พูดถึงบาปบุญคุณโทษ วิบากผล วิบากกรรม เป็นตรรกะของ
เหตุ และผลกุศลมูล เหมือนต้นสนใบเขียว อกุศลเหมือนดอกไม้ สนใบเขียวไม่ให้ความรู้สึก
น่าสนใจเท่าดอกไม้ แต่ยามที่มันต้องประสบกับลมพายุพัดกระหน่ำ ต้องเจอวิบากกรรม เราจะเห็น
แต่สนใบเขียวแต่ไม่เห็นดอกไม้

            หรือพูดอีกทีก็คือ ความชั่วเหมือนหินลับมีด ดูภายนอกมองไม่เห็นความเสียหาย ความจริง
มันสึกกร่อนลงทุกวัน ความดีเหมือนดอกมะลิจำปี แม้นมันจะไม่มีความพิเศษอันใด แต่เราได้
กลิ่นหอมชื่นใจจากมัน

            เราอย่าคิดว่าทำชั่วแล้วไม่มีใครรู้ สวรรค์รู้ แผ่นดินรู้ วิบากกรรมรู้ การทำความดี ไม่ต้องกล้ว
ว่าจะไม่ได้ผลตอบแทน คุณดูดอกไม้ใบหญ้าในสวนซิ..ดูมันเหมือนไม่ได้เจริญเติบโตอะไรเลย แต่
เล็กๆ น้อยๆ ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป เผลอประเดี๋ยวเดียวผลิดอกออกใบเต็มสวนเลย.

            โบราณท่านว่า "คนดี..คนรังแก สวรรค์ไม่รังแก คนชั่ว..คนกลัว สวรรค์ไม่กลัว"
            เราไม่ต้องวิตกกับสิ่งได้เสีย กฎแห่งกรรม วิบากกรรม มันผ่าวิกฤตแห่งกาลเวลาทั้งอดีต
ปัจจุบัน และอนาคต

            สมัยก่อนในเมืองในเมืองจีน มีขบวนรถไฟขบวนหนึ่ง วิ่งจากนครนานกิงไปเซี่ยงไฮ้ พอ
เข้าสู่ชานชลาที่เซี่ยงไฮ้ บังเอิญชนเข้ากับรถไฟอีกขบวน ผู้คนล้มตายจำนวนมาก เมื่อตรวจสอบ
ผู้ประสบภัย พบว่าส่วนใหญ่เป็นนักศึกษามัธยมปลายชาวญี่ปุ่นที่เดินทางมาท่องเที่ยวจีน เล่ากัน
ว่าวันเกิดเหตุตรงกับวันที่ญี่ปุ่นรุกรานจีนในอดีต เป็นวันสังหารหมู่นานกิง จึงมีคนกล่าวกันว่า ลูก
หลานของทหารญี่ปุ่นเหล่านั้น เมื่อเติบใหญ่ได้รับผลวิบากเชื่อมโยงจากกรรมที่บุพการีก่อไว้

            ในอดีต.. ยังมีบัณฑิตหนุ่มคนหนึ่ง เร่งเดินทางไปเข้าสอบในเมืองหลวง สอบเสร็จ ใน
ขณะที่ผู้คุมสอบ ตรวจข้อสอบ เห็นตัวหนังสือตัวหนึ่งในข้อสอบของบัณฑิตหนุ่มคนนี้ขาดไป
ขีดหนึ่ง ฝูงมดรวมกันมาล้อมอยู่ที่อักษรตัวนี้ ผู้คุมสอบเอามือปัดฝูงมดออกไป เพื่อจะหักคะแนน
อักษรตัวนี้ พอปัดออกฝูงมดกลับมารวมตัวกันใหม่อย่างรวดเร็ว เหมือนตั้งใจจะทำให้คนมอง
ไม่เห็นคำผิด ผู้คุมสอบรุ้สึกแปลกใจมาก คิดในใจว่า นักเรียนที่เข้าสอบคนนี้ต้องทำบุญกุศลอะไร
มาแน่นอน แม้แต่มดยังมาช่วยคุ้มครองไม่ให้เขาต้องสอบตก จึงเรียกบัณฑิตคนนั้นมาสอบถาม 
บัณฑิตรายงานว่า ครั้งหนึ่ง..ในขณะกำลังอ่านตำรา เห็นฝูงมดเข้ามารุมล้อมหาอาหารด้วยความ
หิวโหย เขาไม่ได้ขับไล่หรือบี้พวกมันตาย เพียงแต่ให้น้ำตาลพวกมันไปก้อนหนึ่งเท่านั้นเอง

            กุศลจิตเพียงน้อยนิด ทำให้ฝูงมดพากันมาตอบแทน กฎแห่งกรรมมองข้ามไม่ได้เลย...