วสันต์ไปเหมันต์มา ละม้ายคล้ายความฝันตอนกลางคืน เรื่องราวทางโลกเหมือนน้ำค้างกลาง
หาว ชีวิตคนช่างทุกขเวทนาเป็นอนิจจังไร้ความเที่ยงแท้แน่นอน แล้วเราจะบุกเบิกหาทางข้างหน้า
ด้วยท่าทีที่สร้างสรรค์ได้อย่างไร ในบรรยากาศที่ชวนให้ท้อแท้สิ้นหวังเช่นนี้.

         ยามวสันต์ ค่อยชมหลิวใบเขียว          เบญจมาศเหลือง เวียนมาเมื่อเหมันต์
         สีเขียวสดใสของต้นหยางต้นหลิวในฤดูใบไม้ผลิ เหมือนชีวิตที่สดชื่นยามเช้าตรู่ เมื่อ
เบญจมาศสีเหลืองบานสะพรั่ง เตือนให้รู้ว่าคือฤดูใบไม้ร่วง เป็นชีวิตที่เข้าสู่ช่วงชีวิตอัสดง ความ
เฒ่าชรามาเยือน ในความผันแปรอันรวดเร็วแห่งกาละ โลกหมุนเวียนอยู่ในการเกิดขึ้นตั้งอยู่และ
ดับไป อันเป็นทุกข์ เป็นกฎแห่งไตรลักษณ์

         ฝันกลางดึกเห็นชีวีที่หรูเลิศ          งามระยับดั่งแม่คะนิ้งเดือนเก้า
         หนึ่งปีมีสี่ฤดูกาลหมุนเวียนผลัดเปลี่ยน จิตมีเกิดขึ้นตั้งอยู่และดับลง ชีวิตมี เกิด แก่ เจ็บ ตาย
เวียนว่ายเป็นวัฏฏะ ในช่วงสั้นๆ แห่งลมหายใจของชีวิต ความอู้ฟู่หรูหรา เหมือนความฝันกลางดึก
พอตกใจตื่นขึ้นความรุ่งเรืองสูงศักดิ์หายไป เหมือนน้ำค้างกลางเดือนเก้าที่ละลายหายไปยามต้อง
แสงแดด จบสิ้นไม่มีอะไรเหลือ โลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่มีคุณค่าชวนให้หลงไหลอาลัยอาวรณ์

         ในอดีต ท่านอานนท์ พุทธอนุชาของพระผู้มีพระภาคเจ้า ท่านเคยหลงไหลพึงใจกับชีวิตที่
สุขสบาย จึงไม่ยอมออกบวช พระพุทธองค์จึงทรงใช้อุบายแสดงปาฏิหาริย์โปรดท่านขึ้นไปเที่ยว
ชมสวรรค์และนรก ทำให้ท่านตระหนักรู้ว่าความสุขสบาย ทรัพย์สมบัติ ไม่ใช่เป็นที่สุดของความสุข
ท่านอานนท์จึงปลงใจละทุกสิ่ง เดินทางเข้าสู่ทางธรรม

         ทุกวัน เรามีชีวิตอยู่ในโลกที่สับสนยุ่งเหยิง วุ่นวายกับธุรกิจการงานและครอบครัว วิ่งเต้นกับ
การหาเงินหาทอง ชื่อเสียง เกียรติยศ ถึงที่สุดแล้วมีอะไรบ้างที่เป็นของเรา เมื่อหมดบุญอะไรก็
นำติดตัวไปไม่ได้ ทุกอย่างกลายเป็นความว่างเปล่า

         เราไม่ควรสายตาสั้น มองเค่ความสุขที่อยู่เบื้องหน้าเท่านั้น เราต้องทำเพื่ออนาคตอันยาวไกล
ของเราด้วย ปูทางให้กับเทอมหน้าของชีวิต ต้องมีเมตตากรุณา ผูกบุญสัมพันธ์ให้มากๆ ยามที่ต้น
หลิวเขียวชะอุ่ม ควรคิดถึงเวลาเหลืองเหี่ยวของเบญจมาศในฤดูใบไม้ร่วงด้วย

         ชีวิตเฉกเช่นแขกที่แวะเวียนมาเยือนชั่วร้อยปี ไม่ว่าบนเวทีหรูหราตระการเพียงใด ขุนศึก
เสนาบดีเข้าหลังม่่าน ออกหน้าฉากผลัดกันแสดง สุดท้ายเมื่อปี่กลอง ฉิ่งฉาบหยุดบรรเลง ความรัก
ความแค้น ผิดถูกชั่วดี ฉากของความทุกข์สุข ความยุ่งเหยิงระหว่างเจ้านายขุนนาง พ่อลูก สามี
ภรรยา บุตรธิดา ทุกบททุกตอนปิดฉากจบลงตามไปด้วย เหลือแต่ความว่างเปล่าบนเวที แล้วตัวเอง
ยืนอยู่ตรงจุดไหน

         ดังนั้น คนเราต้องรู้จักที่มาที่ไปของตัวเอง ตระหนักรู้ถึงธาตุแท้ของตัวเอง ต้องรู้จักเตรียมการ
ล่วงหน้า...