คนทั่วไปมักอ้างว่าไม่มีเวลาปฏิบัติธรรม ไม่มีเวลาภาวนาธรรม ความจริงไม่ใช่ไม่มีเวลา แต่
เป็นเพราะความตั้งใจในการปฏิบัติภาวนาไม่แน่วแน่พอ ในเมื่อคุณมีเวลาทำการงาน กินข้าว
นอนหลับ ท่องเที่ยวหาความสำราญ กลับไม่มีเวลาปฏิบัติภาวนา เป็นไปได้อย่างไร 
         เงินทองที่คุณหามา การงานที่คุณทำเหล่านี้มันไม่ใช่ของคุณเลย ปล่อยหลุดมือเมื่อใด มัน
ก็สลายหายไปกับสายลม บุญกุศลจากการปฏิบัติบูชาเท่านั้น ที่เป็นของตัวคุณเอง เป็นแรงกรรม
ตามคุณข้ามภพข้ามชาติไปเลยทีเดียว 
         มนุษย์โง่เขลาหลงผิด สิ่งที่เป็นของตัวจริงๆ กลับไม่รู้จัก ขวนขวาย สั่งสมบุญ ปฏิบัติธรรม
สิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเองกลับตะกายยื้อแย่งหามาให้ได้

         ทุกเวลานาทีมีคุณค่า ขอจงเร่งกลับใจใฝ่หาธรรม
         ทุกเวลามีค่า ทุกนาทีคือทองคำ กาลเวลาแล่นเร็วปานธนู วันเวลาพุ่งไปเหมือนกระสวยทอผ้า
มองยังมองไม่ทัน ทุกเวลานาทีมีค่า ชีวิตคนสั้นนัก จะมีเวลาสักเท่าไหร่ที่จะให้เราเอาไปทิ้งๆ 
ขว้างๆ ปล่อยให้ผ่านไปอย่างเปล่าประโยชน์ เมื่อคิดได้แล้วว่าชีวิตนี้ไม่เที่ยง ก็จงรีบกลับตัวกลับใจ
มาปฏิบัติธรรม รำลึกนึกถึงพุทโธกันเถอะ

         กวีเอกไป๋จวีอวี้ ในสมัยราชวงศ์ถัง ก็เป็นนักปฏิบัติบูชาคนหนึ่ง ท่านมีกลอนบทหนึ่งบรรยาย
ได้ดีมาก    ท่านกล่าวว่า...
                  ชีวิตเข้าใกล้วัยเจ็ดสิบ                  หยุดร่ายกวีทวนบทกลอน
                  อ่านคัมภีร์เสียสายตา                   สร้างกุศลขยาดเดินทาง
                  อยากประโลมใจวิธีใด                  บริกรรมคำเดียว "อมิตตาภะ"
                  เช้ามาอมิตตาภะ                          ค่ำมาอมิตตาภะ
                  บรรลุแล้วอยู่อย่างไร                    ไม่บรรลุแล้วทำไม
                  ขอเตือนสาธุชนคนทั้งหลาย         มาร่วมสวดอมิตตาภะ...

         เราเพียงแต่ภาวนาคำว่า "อมิตตาภะ" ประโยคหนึ่ง สระน้ำแห่งกุศลในแดนสุขาวดีก็จะปรากฏ
ดอกบัวขึ้นดอกหนึ่ง ดังนั้น เมื่อภาวนา พุทโธ พุทโธ ภาวนาจนกระทั่งจิตและพุทธะเป็นหนึ่งเดียว
จิตจะปราศจากภาวะธรรมผูกรัดลอยขึ้นสูงสู่ความสว่าง สภาวะแห่งการหลุดพ้นเป็นอันหนึ่งเดียว
กับพุทธะ...

         แม้ร่ำรวยคฤหาสน์ดังเวียงวัง หนังเหี่ยวผมดอกเลาหนีไม่พ้น
         ต่อให้คุณร่ำรวยเป็นมหาเศรษฐี มีหน้ามีตา อยู่คฤหาสน์หลังใหญ่ มันก็เป็นเพียงมายา เวลา
ไม่คอยท่า มันผ่านไปปานสายฟ้าแลบ เนื้อหนังมังสาที่เต่งตึงของคุณ ชั่วพริบตามันก็กลายเป็น
เหี่ยวย่น ผมหงอกดอกเลา ความเสื่อมมาเยือน เมื่อความไม่เที่ยงมาถึง ทุกอย่างก็จบสิ้นปิดฉาก
มีอะไรบ้างล่ะที่เป็นของคุณ ที่ปิดฉากตามคุณไป ยามฟ้าใสไม่เตรียมร่ม ทำอย่างไรเมื่อฝนตก 
ยามกลางวันไม่เตรียมตะเกียงไว้ ตอนกลางคืนฟ้ามืดทำอย่างไร 
         ชีวิตสั้นนัก ความตายอยู่ตรงหน้า ทำอย่างไร?
         ขอเตือนทุกท่านให้ตระเตรียมเสบียงชีวิตไว้แต่เนิ่นๆ ช่วงชิงทุกเวลานาทีเร่งภาวนาพุทโธ
สักคำเถอะ 

         โศลกบทนี้ต้องการตักเตือนให้คนเร่งปฏิบัติธรรม