คนที่อยากมีชีวิตเหมือนเมฆล่องลอย นกกระเรียนเหิรหาว อิสระเสรี เหมือนนักสันโดษผู้ปลีก
วิเวก ที่ชื่นชอบการใช้ชีวิตในป่าเขา หลีกลี้จากความยุ่งเหยิงทางโลก ไม่มีเรื่องรบกวนจิตใจ ชีวิต
ที่ว่างๆ สบายๆ เช่นนี้ไม่ใช่ทุกคนจะอยู่กันได้ คนส่วนใหญ่ไม่มีสมาบัติแก่กล้า สมาธิไม่นิ่ง ไม่มี
ความอดทน การเก็บตัวในป่าลึกเช่นนี้ มิเท่ากับผุกร่อนเน่าเปื่อยไปกับต้นไม้ใบหญ้าหรือ

        ถ้าตัวเองไม่ตั้งใจปฏิบัติ อย่าว่าแต่ปลีกวิเวกในป่าลึก แม้อยู่บนสวรรค์ดาวดึงส์ หรือในดินแดน
สุขาวดี ถ้าไม่ภาวนาถึง พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ก็ไม่มีประโยชน์        

        ในทางพุทธศาสนาสอนว่า ผู้ที่จะถือสันโดษในป่า ควรเรียนรู้เข้าถึงฌานสมาบัติเสียก่อน 
กำจัดกิเลส ละกามคุณได้แล้ว จึงจะสมาทานถือพรหมจรรย์ได้ การเก็บตัวปลีกวิเวก ควรรู้แจ้งเห็น
ธรรมเสียก่อน ถ้าไม่รู้แจ้งก็ไม่ควรเก็บตัวปลีกวิเวก

        ผู้ที่เพิ่งศึกษาปฏิบัติธรรม อย่าเพิ่งใจเร็วด่วนได้หลีกลี้หนีสภาพสังคมปัจจุบัน หลบเข้าป่าลึก
ปลีกวิเวก แต่จะต้องฝึกปฏิบัติตน จนถึงขั้นที่ว่าจิตว่างไร้ข้อวิตกกังวล ไม่ยึดมั่น หวงแหนในสิ่งใดๆ 
เสียก่อน ทำได้เช่นนี้จึงจะเรียกว่าว่างจริง

        คนบางคนตัวไม่ว่างแต่ใจว่าง บางคนตัวว่างแต่ใจไม่ว่าง อยู่ดีไม่ว่าดี คนที่คิดว่าการอยู่ป่า
คือการปฏิบัติ ความจริงคือความเกียจคร้านเป็นเครื่องชักนำ ต้องฝึกตนจนจิตว่างจริงๆ จึงจะอยู่ป่า
ปฏิบัติธรรมได้ 
        ดูพระในวัดสิ ผู้คนมากมายแต่จิตท่านชุ่มเย็นแช่มชื่น ไม่ทุกข์ร้อน มองดูผู้คนไปมาเข้าวัด 
เหมือนดูนกที่โฉบฉิวบินไปมาเช่นนั้นแล

        ชีวิตว่างในป่ามีเหลือเฟือ ยิ่งอยู่ยากถ้าจิตยังไม่ว่าง
        เมื่อจิตว่าง จึงพูดได้ว่าจะไปอยู่ป่าอยู่โคนไม้ ถ้าจิตยังไม่ว่าง อยู่ป่าไม่ได้
        ในป่ามีชีวิตว่างๆ อยู่เหลือเฟือ เป็นเรื่องจริง ในป่ามีที่ว่างสบายอยู่เสมอ การอยู่ว่างๆ คือ
วางภารกิจในทางโลก วางปัญหาทางโลกได้ทั้งหมด การที่ตัวอยู่ป่าแต่ใจยังวุ่นอยู่กับสังคมชุมชน
สู้ตัวอยู่ในสังคมใจอยู่ป่าดีกว่า

        สมัยนี้คนบางคนใช้แรงงานสมอง บางคนใช้แรงกาย บางคนไม่ใช้ทั้งแรงกายแรงสมอง 
นักธรรมผู้มีจิตว่างต่อทุกสิ่งในโลก ท่านไม่ถือครอง ไม่ยึดมั่นถือมั่น ไม่ถือสาหาความ ถ้าท่านทำ
ได้เช่นนี้ ย่อมเป็นเรื่องดี ถ้าทำไม่ได้ จิตว่างไม่ได้ อยู่ป่าก็หาความสุขไม่ได้ จิตไม่ว่างอยู่ที่ใดก็
อยู่ยาก จะอยู่ป่าก็ดี อยู่ชายทะเลก็ได้ จะอยู่ที่ใดก็ไม่มีปัญหา ที่สำคัญคือจิตต้องว่าง วางเฉยเป็น
อุเบกขา...