เรื่องมีอยู่ว่า วันหนึ่งจ้าวอ๋องเดินทางไปกราบคารวะ อาจารย์เซนฉงเสิ่นแห่งเมืองจ้าวโจว 
อาจารย์เซนเอนอยู่บนที่นอน ไม่สามารถลุกมาต้อนรับได้ จ้าวอ๋องจึงเสด็จไปเยี่ยมท่านถึงที่นอน
อาจารย์เซนกล่าวว่า "จ้าวอ๋องอาตมาชราภาพ ไม่มีแรงลุกขึ้นต้อนรับได้ โปรดประทานอภัยด้วย"
จ้าวอ๋องกลับไม่ถือสาหาความ ทั้งสองสนทนากันอย่างถูกอัธยาศัยมาก

         หลังจากจ้าวอ๋องเสด็จกลับไปด้วยความปีติอิ่มเอิบใจ ได้ให้ขุนนางจัดส่งจตุปัจจัยไทยทาน
มาให้หลายคันรถ เมื่ออาจารย์เซนทราบความ รีบลุกจากที่นอน นุ่งห่มจีวร สวมหมวกเต็มยศออกมา
ตอนรับถึงหน้าประตูวัดอย่างเอิกเกริก บรรดาศิษยานุศิษย์ให้ปฏิกิริยาของอาจารย์เช่นนี้ ต่างพากัน
แปลกใจว่า เออหนอ เวลาจ้าวอ๋องมาเองท่านยังนอนแบบอยู่กับที่ ไม่ลุกขึ้นต้อนรับ ตอนนี้คนที่มา
เป็นแค่ขุนนางของจ้าวอ๋อง ท่านกลับออกมาต้อนรับถึงหน้าประตูวัด ช่างกลับตาลปัตรจริงๆ 

         อาจารย์เซนฉงเสิ่นตอบยิ้มๆ ว่า "การต้อนรับแขกของข้า แบ่งออกเป็น ๓ ระดับ คือ คน
เบื้องสูงมา ข้านอนต้อนรับบนที่นอน คนระดับกลางมา ข้าต้อนรับเขาที่ห้องรับแขก คนระดับล่าง
มา ข้าลงเขามาต้อนรับที่หน้าประตูวัด"

         เพราะว่ามีเรื่องราวเป็นเช่นนี้ ในยุคต่อมา กวีซูตงโพ ไปที่วัดจินซันเพื่อพบอาจารย์เซนโฝอิ้น
จึงเขียนจดหมายฉบับหนึ่งให้ท่านโฝอิ้น คิดว่าท่านจะใช้หลักการต้อนรับแขกเช่นอาจารย์เซนแห่ง
จ้าวโจวมาต้อนรับเขา โดยในจดหมายเขียนว่า "ท่านนอนอยู่กุฏินั่นแหละ ไม่ต้องลำบากลำบน
ออกมาต้อนรับข้า"
         แต่เมื่อซูตงโพมาถึงวัดจินซัน อาจารย์เซนโฝอิ้นกลับมายืนต้อนรับเขาที่หน้าวัดแล้ว เมื่อ
ซูตงโพเห็นเช่นนั้นก็หัวเราะร่ากล่าวว่า "ข้านึกแล้วว่าวิทยายุทธ์ของท่านสู้อาจารย์เซนฉงเสิ่นแห่ง
จ้าวโจวไม่ได้"

         ความหมายก็คือ ท่านไม่กล้านอนแบบอยู่บนที่นอน โดยไม่ลุกขึ้นมาต้อนรับข้าหรอก ท่าน
โฝอิ้นก็หัวเราะแล้วกล่าวว่า 
         วันวานลดเกียรติเจ้าเมืองจ้าว          งดออกประตูวัดรับจ้าวอ๋อง
         หารู้สภาวะจินซันสุดประมาณ          มหาสหัสโลกธาตุเซนเป็นเอก

         หมายความว่า วัดจินซันของเรามีสภาวะสุดประมาณ ไร้ขอบเขต มหาสหัสโลกธาตุ คือที่นอน
ของข้าท่านคิดว่า อาตมาภาพลุกขึ้นมาต้อนรับท่านซูตงโพ หรือความจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่ ตอนนี้
อาตมาภาพยังคงนอนอยู่บนที่นอน ไม่ได้ลุกมาต้อนรับท่านสักนิด

         เจอวาทะอาจารย์เซนเข้าแบบนี้ กวีซูตงโพถึงกับอึ้งพูดไม่ออก 
         สภาวะธรรมของท่านโฝอิ้นเหนือชั้นเพียงใด คาดคะเนได้จากโศลกบทนี้...