พระธรรมาจารย์จงหยวน เมื่อรู้ตัวว่าใกล้จะสิ้นอายุขัยแล้ว จึงคิดว่าทำไมเราจะต้องรอตัวตาย
ไปเสียก่อนค่อยลำบากคนอื่นมาอ่านคำสดุดี มาเขียนคำไว้อาลัยในงานศพให้ตน ทำไมตัวเองไม่
เขียนกลอนสักบท เพื่อเป็นการอำลาตนเองจะไม่ดีกว่าหรือ คิดดังนั้น จึงได้ลงมือเขียนโศลกบทนี้
ขึ้น
         คนอายุร้อยปีโลกนี้ไม่น่ามี
         โดยทั่วไปในโลกนี้ น้อยมากที่คนจะมีอายุยืนถึงร้อยปี มีประโยคหนึ่งในบทกวีของตู้ฝู่กวีเอก
แห่งราชวงศ์ถัง กล่าวไว้ว่า ชีวิตคนโบราณมา ๗๐ หาได้ยาก 
         คนๆ หนึ่ง มีอายุยืนถึง ๗๐ ปี นับแต่โบราณมามีไม่มากนัก และใช่ว่าตลอดช่วงเวลา ๗๐ ปีนี้
จะได้ใช้ไปอย่างเต็มที่ มีบางคนตั้งข้อสังเกตว่า ในช่วง ๑๐ ปีแรกของ ๗๐ ปีนั้น เป็นช่วงวัยเยาว์
ช่วง ๑๐ ปีสุดท้ายนั้น เป็นช่วงวัยเฒ่าชรา เหลือเพียงช่วงกึ่งกลาง ๕๐ ปี ซึ่งเวลากว่าครึ่งของ ๕๐ 
ปี เป็นชีวิตที่หมดไปกับการหลับใหล ชีวิตคนผ่านร้อนผ่านหนาว เพียงไม่กี่สิบปีเท่านั้น หักเวลา
กินข้าว อาบน้ำ ล้างหน้า ปัสสาวะ อุจจาระ ไปแล้ว ที่เหลือเป็นชีวิตจริงๆ จะมีสักเท่าใด คิดๆ ดูแล้ว
ชีวิตคน ช่างสั้นนัก

         ร้อยปีที่สุดคือกองเถ้าธุลี
         ต่อให้มีชีวิตยืนยาวถึงร้อยปี แต่ร้อยปีผ่านไปแล้วก็ต้องตาย 
         หลิวซิ่วกับเหยียนจื่อหลิง เป็นเพื่อนสนิทสนมกันมาก เหยียนจื่อหลิงฉลาดหลักแหลม มีความ
สามารถ แต่ที่สุดหลิวซิ่วกลับได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าฮั่นอู๋ตี้ แห่งราชวงศ์ฮั่น ดังใจหมาย สม
ดังคำที่ว่า "หาภรรยาต้องสวยหยาดฟ้า เป็นขุนนางมือต้องกำทองพันชั่ง"

         กว่าสิบปีผ่านไป หลิวซิ่วสิ้นพระชนม์ เหยียนจื่อหลิงไปเซ่นไหว้ที่หน้าสุสานกล่าวว่า "บน
สนามรัก ท่านชนะ ข้าแพ้ บนเส้นทางการเมือง ทานชนะ ข้าแพ้ ไม่ว่าแพ้ก็ดี ชนะก็ดี เราต่างก็ต้อง
เหยียดกายลงนอนในหลุมศพ ไปแล้วไปลับไม่หวนกลับ
         ลาภยศสรรเสริญบนโลกนี้ไม่อาจนำติดตัวไปได้ สิ่งของที่รักสุดหัวใจก็นำไปไม่ได้ มีเพียง
กรรมเท่านั้นที่ติดตามตัวไปไม่มีดับสูญ การเร่งกระทำแต่กุศลจึงเป็นสิ่งสำคัญ

         ลุถึงบัดนี้ ๘๐ อีก ๓ ขวบ แต่งโศลกส่งอำลาสังขารตน
         ปีนี้ข้าพเจ้ามีอายุ ๘๓ ปีแล้ว ขอแต่งโศลกบทนี้ไว้อาลัยตนเอง ไม่ต้องรบกวนผู้อื่นให้ยุ่งยาก
ลำบากใจ

         ความเป็นคนมองโลกในแง่ดี มีชีวิตที่อิสระเสรี มีอารมณ์ขันของพระอาจารย์เซนจงหยวน 
การที่ท่านทำได้เช่นนี้ เพราะท่านมองชีวิตได้ขาด ท่านเข้าใจในชีวิต

         บนโลกใบนี้ จริงอยู่ว่ามีเรื่องราวมากมายที่ไม่เป็นดังใจหมาย แต่สำหรับนักปฏิบัติเซนแล้ว
ท่านเป็นผู้มีอารมณ์ขัน ปล่อยวาง ใช้ชีวิตสบายๆ มองทุกสิ่งสดใสไร้คลื่นลม ดุจเมฆสลาย
หมอกมลาย...