แมลงวันบินชนหน้าต่างกระดาษ กี่หนกี่คราสุดลำบากจะฝ่าไป
ธรรมชาติของแมลงวัน ชอบบินไปในที่ที่มีแสงสว่าง ถ้าหน้าต่างถูกปิดด้วยกระดาษใส มอง
เห็นภายนอก แม้บินผ่านไปไม่ได้ แต่มันยังคงเพียรบินวนเวียนชนกระดาษหน้าต่างอยู่นั่น เพื่อหา
ทางออกไปให้ได้ ช่างยากเย็นแสนเข็ญเสียเหลือเกิน

          พลันชนเข้าช่องทางที่ผ่านมา กว่าจะรู้อนิจจาชีวิตข้าฯ ถูกพรางตา
          ทันใดนั้น มันก็บินไปชนเข้ากับช่องว่างที่เคยผ่านเล็ดลอดเข้ามาในตอนแรก จึงบินออกไปได้
อย่างสะดวกโยธิน ที่แท้ถูกสายตาตัวเองลวงให้หลง คิดว่าแสงสว่างที่เห็นนั้นคือทางออก มิน่า
เล่าต้องบินวนไปเวียนมา ให้งวยงงเป็นสองนาน

         เส้นทางชีวิตก็เช่นกัน ต้องอาศัยกำลังภายใน และสติปัญญาจึงจะค้นพบทางออก
         พระอาจารย์เซนกู่หลิงแห่งเขาฟูหยง สมัยราชวงศ์ถัง เคยไปขอศึกษาธรรมกับพระอาจารย์
เซนไป่จ้าง หลังบรรลุธรรมแล้ว ท่านจึงกลับบ้านเกิด

         เนื่องจากพระอุปัชฌาย์ของท่านยังไม่บรรลุธรรม ท่านจึงกระตุ้นอาจารย์ด้วยถ้อยคำสนทนา
ที่แฝงด้วยปริศนาธรรมเสมอ

          มีอยู่ครั้งหนึ่ง ขณะที่อาจารย์กำลังศึกษาคัมภีร์อยู่ข้างหน้าต่าง มีแมลงวันตัวหนึ่งกำลังหลับ
หูหลับตาบินชนหน้าต่าง ท่านจึงเปรยกับตนเองว่า
         "ในโลกนี้มีทางออกมากมาย เจ้าไม่รู้จักบินไป มัวแต่บินชนกระดาษแผ่นนี้อยู่ทำไม?"
         อาจารย์จึงวางมือจากคัมภีร์ มองหน้ากู่หลิง กู่หลิง ยังท่องโศลกบทหนึ่งขึ้นว่า "ประตูว่างไม่
รู้จักไป พุ่งชนหน้าต่างโง่เกินไป ชนกระดาษเก่านับร้อยปี จะพบทางออกได้เมื่อใด"

         ความนัยของโศลกต้องการจะบอกอาจารย์ว่า ทำไมท่านไม่หันไปใช้ความเพียรที่จิต ทำจิต
ให้สว่าง ท่านก็จะพบโพธิ การค้นหาตัวตนที่แท้จริง โดยเอาแต่ก้มหน้าก้มตาอยู่กับอักษรบนคัมภีร์
ใบลาน จะได้ประโยชน์อะไร อักษรจะช่วยให้บรรลุธรรมได้อย่างไร จิตวิญญาณต่างหากที่จะบรรลุ
ธรรมได้
         อาจารย์ฟังไม่เข้าใจในคำพูดของกู่หลิง จึงวางคัมภีร์ลงแล้วถามว่า "หรือว่าเจ้ารับรู้อะไร
มาบ้างแล้ว"
         กู่หลิงจึงตอบว่า "ศิษย์ได้พบที่สงบแล้ว เมื่อครั้งอยู่สำนักอาจารย์เซนไป่จ้าง"

         อาจารย์จึงเชิญท่านขึ้นธรรมาสน์แสดงธรรม กู่หลิงกล่าวเพียงประโยคเดียวว่า "ร้อยพัน
ช่องทางธรรมอยู่แค่ลัดนิ้วมือ พระธรรมคุณมากมายดุจเม็ดทรายในนทีล้วนอยู่ที่จิต"

         เราไม่ต้องไปเที่ยวค้นหาธรรมะภายนอกรอบตัว เพียงแต่หันกลับมาบุกเบิกขุมทรัพย์ที่มี
อย่างสุดประมาณในจิตใจของเรา

         ร้อยพันช่องทางธรรมอยู่แค่ลัดนิ้วมือ พระธรรมคุณมากมายดุจเม็ดทรายในนที สามารถหา
ได้ที่ก้นบึ้งในจิตใจของเรานี่เอง....